Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!

(превод на омилијата изговорена на 23 Јуни 2016 г., на свештеничкото собрание во „Павловиот Културен Центар“, во Верија, Р. Грција, по повод прославата во Веријската Митрополија на 1100 години од упокоението на свети Климент Охридски)

Високопреосвештен Митрополите на Верија, Науса и Кампанија г. Пантелејмон, чесни отци,

во редовите што следуваат, преку еден аргументиран и непристрасен пристап, ќе се осврнеме на контекстот во којшто, на сцената на историјата, се појавува една исклучително блескава личност, а таква личност бездруго е светиот Климент Охридски! Потоа, накратко, тогашните историски околности ќе ги споредиме со сегашноста, со единствена цел: од изложеното во ова обраќање, секој мислечки човек, без принуда, да има можност самиот да донесе заклучок, што светиот Климент е, а што не е, од она, коешто различните научни и помалку научни пристапи ни го претставуваат во однос на неговата личност и дејност.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!”

Епископ стобиски Давид: Проникнување на времето со вонвременото!

(обраќање на 10-годишнината од хиротонијата во архиерејски чин)

Ваше Блаженство Архиепископе на најсветата Архиепископија охридска и Митрополија скопска г.г. Јован, Ваше Преосвештенство Епископе брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, чесни отци, преподобно монаштво, возљубени во Богочовекот Христос,

не ретко се збива убавиот обичај, луѓето да го прославуваат заокружувањето на одредени временски периоди, веројатно со цел да ја разбијат едноличноста на живеачката. Но, тогаш, кога на споменатите прослави, низ прсти им се излизгува допирот со вонвременото, токму тогаш, истите биваат голтнати од создаденото време, како што во античката, митско-теолошка мисла, Времето, т.е. Χρόνος, лакомо ги јадеше сите свои деца, станувајќи тиранин на нивното постоење. Сепак, согласно на античките, трагички поети, со своето одминување, времето ги вади на виделина сите одговори, без повеќе да има потреба некој да му поставува прашања. Следствено, се чини излишно е прашањето: зошто ја празнуваме оваа десетгодишнина од ракополагањето во епископски чин? Изминатото време, вам веќе ви го има дадено одговорот. Затоа, смирено молам да ми простите за сѐ што во изминатово време сум можел да направам, а не сум го направил!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Проникнување на времето со вонвременото!”

Празникот е продор на возвишеното во секојдневниот живот!

%d0%b2%d0%be%d0%b2%d0%b5%d0%b4%d0%b5%d0%bd%d0%b8%d0%b5-%d0%bd%d0%b0-%d0%bf%d1%80%d0%b5%d1%81%d0%b2%d0%b5%d1%82%d0%b0-%d0%b1%d0%be%d0%b3%d0%be%d1%80%d0%be%d0%b4%d0%b8%d1%86%d0%b0

Празникот претставува продирање на нешто возвишено и светло во нашиот секојдневен живот, празникот укажува на она што е таинствено во овој свет, а коешто ние луѓето го забораваме, прекривајќи го со сивилото на секојдневието.

Многу умно еден од современите теолози истакнува дека денешниот свет постанал здодевен и безпразничен, така што ниту вештачките, бирократски, општествени празници не успеваат да го спасат човекот од пепелта на жалоста и разочараноста.

Continue reading “Празникот е продор на возвишеното во секојдневниот живот!”

Соборноста – надминување на времето и трулежноста!

Собор

Со сила се ползуваат оние, коишто немаат говор, коишто немаат слово, оние коишто не го поднесуваат разговорот, дијалогот. Власта, пак, на Црквата не е, и не би требало да биде световна, туку духовна. Црквата ја има, значи власта на Словото, на Логосот, на Христа. Христос владее, не со моќта на насилството, туку со моќта на служењето, на жртвата, на љубовта, со силата на зборот. И, Црквата го продолжува овој облик на владеењето Христово. Нејзиното оружје е словото, зборот. Како што гледаме, со тоа оружје Црквата се чува низ вековите од волците на идеолошкото Христијанство; и, се сочувува.

Единството треба да се живее! Некој светител го видел Христа со искината облека, со искинат хитон и го прашал: кој ти го направи тоа? Христос му одговорил: еретиците и расколниците! Верата не е некакво хоби во нашиот живот, туку неопходно е да се живее согласно на тоа во што се верува. Претпоставете си колку е страшно и симптоматично, слушајќи ја Христовата молитва за единство и празнувајќи Собори кои го чувале единството, некој да вели дека верува во Соборната Црква, а на дело да не е дел од соборноста.

Continue reading “Соборноста – надминување на времето и трулежноста!”

Επίσκοπος Στοβίων και Τοποτηρητής Στρώμνιτσας Δαβίδ: Κλήμης της Αχρίδος – Άγιος της Οικουμένης, της Ρωμιοσύνης!

κέντρο

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτη, άγιε Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ.κ. Παντελεήμων, σεβαστοί πατέρες,

στις σειρές που ακολουθούν, μέσα από μια αιτιολογημένη και αμερόληπτη προσέγγιση, θα εξετάσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο, στην πορεία της ιστορίας, εμφανίζεται μια εξαιρετικά φωτεινή προσωπικότητα, και τέτοια προσωπικότητα ασφαλώς είναι – ο Άγιος Κλήμης της Αχρίδος! Στη συνέχεια, θα συγκρίνουμε εν συντομία τις ιστορικές συνθήκες, της εποχής κατά την οποία ζούσε ο Άγιος, με τις σημερινές, με έναν και μοναδικό στόχο: από τα αναφερόμενα, κάθε λογικός άνθρωπος να είναι σε θέση να καταλήξει ο ίδιος, αβίαστα, στο συμπέρασμα τι είναι ο Άγιος Κλήμης και τι δεν είναι, σύμφωνα με διάφορες επιστημονικές και λιγότερο επιστημονικές προσεγγίσεις, που αναδεικνύουν και μας αποσαφηνίζουν την προσωπικότητα και το έργο του.

Continue reading “Επίσκοπος Στοβίων και Τοποτηρητής Στρώμνιτσας Δαβίδ: Κλήμης της Αχρίδος – Άγιος της Οικουμένης, της Ρωμιοσύνης!”

Сиот живот е прекрасно чудо!

Дали некому денес се чини дека постои недостаток од чуда, и, дека денес луѓето не веруваат затоа што мнозина сметаат дека чудата навистина недостасуваат?

Чуда постојат во изобилие, но кај мнозина е исчезнат восхитот, бидејќи, ќе речат отците: како што Западот е гроб за сонцето, така навиката е гроб за чудата!
Животот е прекрасно чудо, но мнозина го живеат по навика и стануваат странци за животот. Затоа, оние што веруваат не бараат чуда. Бараат оние што немаат; оние што имаат, го живеат тоа што го имаат!

Извадок од обраќањето на Неделата на Слепиот, од:
логиум мала

Епископ стобиски Давид: Светиот Пророк Давид

свети пророк давидИзвесно е дека создаденото постои само преку учеството во Несоздадениот, во Нераспадливиот; та, еве нѐ, и денес заедничариме во несоздадената благодат, којашто во изобилие ни се пројавува низ, без престан, празнувањето на овоплотувањето на Логосот Божји. Посакувам денешново кусо слово да биде поттикнувачко токму во однос на празнувањето на животот, во однос на начинот на стекнувањето на несоздадената благодат и славењето на постоењето.

Во древните времиња живееше еден човек за когошто можат да се кажат многу и различни нешта; но, ајде, денес да се задржиме само на еден пример. Овој човек судеше како што сакаше и пресудуваше кому сакаше; секако, без право на жалба! Неговата положба беше цар, а името негово: Давид. Судеше секому, освен на еден човек. Тој еден човек беше Неговото Величество, значи – самиот тој, Давид! За неговите дела не важеше законот Мојсеев, иако, се разбира, тој закон имаше соодветни прописи и за делата Давидови; но, сепак, сите ние знаеме дека овој цар Давид, Господ, низ вековите го прославува помеѓу луѓето како: богоотец, светител, пророк, псалмопевец!

Следствено, едно е недвосмислено јасно: Царството Небесно е полно со луѓе, коишто промашувале, коишто грешеле во животот; но, несомнено, она што е најважно е токму непобитниот факт дека тие го живееле подвигот на преумувањето, дека го менувале на добро квалитетот и начинот на мислењето и, воопшто, на битисувањето! Помеѓу нив, ќе речат отците, прв и најпознат по неговите солзи е Давид.

После отрезнувачкиот, пословичен разговор со пророкот Натан, големиот цар и судија Давид, престана да ги суди другите, и почна да се суди, т.е. да се проценува, да се согледува себе си. Моќниот цар станува моќен и во преумувањето, т.е. во возвишената мудрост, којашто им недостасува на мнозина денешни, минливи владетели. Моќниот цар станува, од Духот Свети, вдахновен пророк и поет Божји, оној што го објавува словото Божјо, согласно на древниот пророчки исказ: Господ Бог зборува, кој е тој што нема да пророкува! Моќниот цар станува стихотворец на преумувањето, на покајанието. Тој е и богоотецот, од когошто, по плот, ќе произлезе Христос.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Светиот Пророк Давид”

Επίσκοπος Στοβίων και Τοποτηρητής Στρώμνιτσας Δαβίδ: Κιλκίς και Στρώμνιτσα – πόλεις με κοινό μέλλον

imkp

Πανοσιολογιότατε Αρχιμανδρίτη κυρ Επιφάνιε, εκπρόσωπε του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πολυανής και Κιλκισίου κ. Εμμανουήλ, λίαν αγαπητοί εκπρόσωποι του Δήμου, σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι,

έχω την ιδιαίτερη τιμή, που αυτές τις ημέρες, εδώ στο Κιλκίς, μπορώ, με την ευλογία του Μητροπολίτη σας κ. Εμμανουήλ, να συμμετέχω στην εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και στις εορταστικές εκδηλώσεις, σχετικά με την εορτή των αγίων Δεκαπέντε Ιερομαρτύρων της Τιβεριουπόλεως. Αισθάνομαι εξαιρετική χαρά επειδή σήμερα έχω την ευκαιρία να σας μιλήσω για την Στρώμνιτσα, μια πόλη που είναι τόσο συνδεδεμένη με το Κιλκίς και γεωγραφικά, αφού είναι κοντά, αλλά, και όπως έχω μάθει, είναι συνδεδεμένη και με πολλές συγγενικές σχέσεις, και, όλως ιδιαιτέρως, αυτές οι δύο γειτονικές πόλεις είναι αιώνια συνδεδεμένες μεταξύ τους, ακριβώς με τους Δεκαπέντε αγίους Ιερομάρτυρες.

Λόγω της καλύτερης γνωριμίας με την Στρώμνιτσα στη εποχή μας, η σημερινή ομιλία θα είναι, όχι μόνο ένα ιστορικό, αλλά θα έλεγα και ένα εκκλησιαστικό οδοιπορικό, επειδή φυσικά η Εκκλησία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Στρώμνιτσας. Και έχοντας υπόψη τη σωστή προοπτική, μέσω της οποίας ένας ορθόδοξος άνθρωπος προσεγγίζει τη ζωή – και οπωσδήποτε γίνεται λόγος για την προοπτική του μέλλοντος, θα είναι λογικό αυτή τη σύντομη ομιλία να την τελειώσουμε με μια κοινή θέα για την Στρώμνιτσα και το Κιλκίς, μέσα από το πρίσμα των εσχάτων.

I. Θα ξεκινήσουμε με ένα πολύ σύντομο ιστορικό πορτρέτο της Στρώμνιτσας. Δεδομένου ότι αυτές οι περιοχές είναι μέρος της ανατολικής λεκάνης του Μεσογείου, η οποία, όπως χαρακτηριστικά λέει ένας από τους σύγχρονους πατέρες και πατρολόγους, είναι το λίκνο της ανθρωπότητας, ένα μέρος όπου γεννήθηκε ο πολιτισμός, ένα σταυροδρόμι διαφορετικών πολιτισμών και λαών[i], έτσι λαμβάνοντας υπόψη το τι ειπώθηκε, αρχαιολογικές μελέτες δείχνουν ότι στη περιοχή της σημερινής Στρώμνιτσας υπάρχει μια συνέχεια ζωής από τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά από τον τότε γνωστό ιστορικό Τίτο Λιβίου, με την ονομασία Αστραίον, το 181 π.Χ. Στο τέλος του δεύτερου και στις αρχές του τρίτου αιώνα, προς τιμήν του πολιούχου, του Τιβερίου Κλαύδιου Μένον, η πόλη άλλαξε το όνομά της σε Τιβεριούπολη. Continue reading “Επίσκοπος Στοβίων και Τοποτηρητής Στρώμνιτσας Δαβίδ: Κιλκίς και Στρώμνιτσα – πόλεις με κοινό μέλλον”

Епископ стобиски Давид: Обраќање на Молебниот канон на Пресвета Богородица

канон

(од денешната служба на Молебниот канон на Пресвета Богородица)

Верувам, ќе се согласиме дека не е мал бројот на луѓето, коишто го поседуваат површното сфаќање за православието, како само за една од многуте религии, кои имаат единствена цел, а таа е да ги подготват луѓето за живот после смртта.

Оние, коишто така веруваат, го сфаќаат православието исклучиво како живеење, кое не се однесува толку на сегашноста, колку само на некаков си futur. Таквиот пристап прави од луѓето пасивни личности, коишто престануваат да бидат творци на различни убави нешта, та само си чекаат да умрат за да отидат во Рајот, единствено заради тоа што за време на животот биле православни.

Други, пак, заинтересирани се православието да им помогне да заживеат подобро во овој живот. Превземаат дејствија со кои ги задолжуваат свештенослужителите низ разни храмови да се молат за нив со молитви кои ќе им помогнат добро да им напредува работата, да имаат мир во бракот и слично.

Но, не е добро кога некој сака едно камче да го претстави како цел мозаик!

Конечно и недвосмислено, православието не е религија, не е заглавено во калапи, и секој што тоа не го сфаќа, не го ни разбира православното Христијанство!

Во автентичното православие се случува едно секојдневно, динамично исцеление на умот, едно секојдневно, активно и длабоко менување на начинот на мислење и постоење со подобар и подобар квалитет, сега и овде, бидејќи „во Адот нема преумување!“

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Обраќање на Молебниот канон на Пресвета Богородица”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Обраќање на 17-годишнината од хиротонијата во Архиерејски чин на Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован

нп

Ваше Блаженство, Архиепископе на најсветата Охридска Архиепископија и Митрополите Скопски г.г. Јован, неизглаголива радост ни происходи од денешнава прослава и учество во евхаристисково собрание на кое Вие претстоите, а коешто, бездруго, претставува средиште, срж, епицентар на животот на нашата помесна Црква. Воопшто речено, нашите евхаристиски собранија, кои се објава на црковното Единство на нашиве простори, од Охрид до Скупи, преку Баргала, и од Хераклеа, преку повардарието, до Тивериопол, сведочат дека луѓето во Соборноста на Црквата не се случајно натрупана толпа, не се хаотична маса потхранета од земната политика, поттикната од трулежните пориви. Суштината на православната еклисиологија е недвосмислено јасна – Црквата е таму, кадешто верниот народ е во Единство со својот Епископ во светата Литургија! Се подразбира, пак, дека тој Епископ е во литургиско Единство со сите канонски Епископи! Затоа некои теолози православната еклисиологија ја именуваат уште и како евхаристиска еклисиологија. Следствено, јасно е дека Црквата е Телото Христово, Црквата се верните луѓе причестени на Евхаристијата, која ја принесува нивниот Претстоител, којшто не е „функционер“, туку a priori харизматична личност, која го негува поредокот на Црквата и ја исполнува волјата Божја. Во што се состои поредокот и која е волјата Божја? Одговорот ни го дава самиот Христос во Неговата Првосвештеничка молитва, кога обраќајќи му се на Отецот, вели: оние кои си ми ги дал, сите едно да бидат, како што сме ние (Јован 17. 11).

Рековме, Отците на Црквата нагласуваат дека Епископот не е само управител и некој кој ја разубавува Литургијата, туку е единствен Претстоител на Литургијата. Не е возможно да се замисли Литургијата, доколку не се совршува во негово име! Не е возможно свештеникот да служи некаква негова „презвитеријанска“ Литургија, која не би се служела во име на неговиот канонски Епископ! И бидејќи од Евхаристијата извира животот на Црквата, тогаш и духовното очинство, и исповедта, и севкупниот светотаински живот на Црквата не е независен од харизматичната дејност на Претстоителот на помесната Црква! Логично е, тој што слуша, да праша зошто на почетокот на денешново обраќање го предочуваме сето ова? Затоа што од претходнореченото поимаме дека главната, првичната, суштинска дејност и посветеност на Епископот е – како зеница во окото и по секоја цена да ги чува Единството на Црквата, преку заедничкото служење Литургија со претстоителите на сите помесни евхаристиски собранија. Тоа е суштински битно, особено затоа што не смее да се заборави дека споменатото Единство на Црквата е стекнато со пролевање на самата крв Христова, како што и Црквата не се гради само со поставување крстови, полиелеји или шандани, ниту само со ѕидање параклиси и конаци, туку првенствено со творечко подражавање на саможртвената љубов Христова и со дејствително чување на црковното литургиско Единство.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Обраќање на 17-годишнината од хиротонијата во Архиерејски чин на Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован”