Зоран Бојаровски: Кон книгата „Секој крај, нов почеток“!

скнпвп

За книгата колумни на Давид (Нинов), епископ Стобиски од Православната Охридска Архиепископија (ПОА), пишувам на денот кога во нашиот град се одржува(ше) маратонот. Ме радуваше таа типична раздвиженост и шаренило за тој ден во Скопје. Илјадници луѓе ја истрчаа својата трка, својата делница на Скопскиот маратон. Многумина од нив се подготвувале, вежбале, за да ги прилагодат своите физички способности според барањето на маратонот – да се стигне на целта.

Continue reading “Зоран Бојаровски: Кон книгата „Секој крај, нов почеток“!”

Данијела Киш: Сосредоточеност на сржта на животот!

%d1%81%d0%b2-%d1%81%d1%82%d0%b8%d0%bb%d0%b8%d1%98%d0%b0%d0%bd

Данијела Киш (33), од Суботица, е дипломиран наставник по ликовна култура, која наместо сликарското платно, го користи дисплејот на мобилниот телефон, нанесувајќи на него бои со врвот на палецот од левата рака. Така се настанати бројни, како што ги нарекуваат, touchscreen или viber икони, чија прва изложба се случи минатата година.

Од 2003 год., Данијела Киш ја има дијагнозата: системско воспаление на крвните садови и периферните нерви. Не е во можност да се движи, не контролира 99 насто од своето тело, има чести и јаки болки, но тоа не ја спречува, на начин кој ѝ е својствен, да ја сведочи неминливата радост на животот и да го разубавува светот околу себе од нејзината постела, која постана своевидно ателје. Според зборовите на Данијела Киш: „животот е поубав од било кога“!

Continue reading “Данијела Киш: Сосредоточеност на сржта на животот!”

Митрополитот Калистос (Ware) за Светиот и Велик Собор

Калистос

Митрополитот Калистос (Ware), за Ancient Faith Radio, отворено зборува за претстојниот Свет и Велик Сеправославен Собор, којшто ќе се одржи на Крит, Р. Грција, од 16 до 27 Јуни, оваа година.

После неколкуте долунаведени извадоци од неговите одговори, во продолжение можете да го слушнете или прочитате целиот разговор.

–  Во духовна смисла, опасно е постојано нешто да се зборува, а никогаш ништо да не се направи во врска со тоа!

–  Се соочуваме со многу тешкото прашање на разликите во мислењата помеѓу Константинополската Патријаршија и Московската Патријаршија. Слушаме за тензиите помеѓу Константинопол и Москва. Во голем дел од тоа што се зборува – се претерува! Да не заборавиме дека Константинополскиот Патријарх и Московскиот Патријарх се во литургиска заедница и верата им е заедничка. Нештата треба да ги согледуваме во нивната вистинска димензија.

Continue reading “Митрополитот Калистос (Ware) за Светиот и Велик Собор”

Предговор

ЛогиумВо своите раце, читателот ги држи кратките обраќања на Епископот стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов), изговорени на неделните, или, пак, на некои други, празнични евангелски теми. Со мали исклучоци, речиси сите предочени обраќања се изговорени во нашиот манастир „Успение Богородично“. Вообичаено, обраќањата биваа снимани за време на богослужбата, веднаш после прочитаниот евангелски текст, а потоа, низ текот на времето, беа пренесувани и на хартија. Најголемиот дел од нив потекнуваат од првите неколку години, после ракополагањето на Епископот стобиски Давид во архиерејски чин, а ретки се оние обраќања, што имаат понов датум.

Редовите, беседите, коишто следуваат, не претставуваат схоластичко теоретизирање за човекот и светот во којшто тој живее, туку попрво се сведоштво за реалноста на животот во Христа, во нашето совремие, такво какво што е! Изговореното слово извира и се основа на Евангелието и секогаш за центар го има Христа, којшто е предвечното Слово и Премудроста Божја, којашто дејствува во светот и станува: „причина за вечно спасение“ (Евр. 5. 9). Освен повремени означувања на цитати од Светото Писмо, општо земено, овие обраќања немаат референци, бидејќи не се однапред подготвувани предавања на зададена тема, коишто би изискувале и научен пристап. Предочените обраќања се живо изговорена народна реч, која се однесува на Евангелието и неговата примена и поврзаност со секојдневните човекови дилеми, размислувања, проблематизирања. Токму затоа, обраќањата се изговорени на некомплициран јазик, јазик близок и разбирлив за човекот на нашето време. Би можеле да речеме дека овие кратки беседи, првенствено се наменети за оние луѓе, коишто дејствително учествуваат во литургискиот живот на Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква, но, воопшто не ја исклучуваме можноста дека нивната содржина може да биде информативна и за останатите, потенцијални читатели.

Continue reading “Предговор”

Митрополит Навпактски Јеротеј: Умот и логиката во Православното искуство

άγιο-όρος

Во Православното Предание постои разлика помеѓу: ум (νους), и, логика. Едно е ум, а друго е логиката. Општо речено, како што се гледа од Православното Предание – умот е окото на душата, со коешто човекот го гледа Бога! Умот е орган со кој човекот го гледа несоздаденото, а логиката е центар за познание на создаденото, бидејќи ги испитува создадените работи. Некои Отци, за поточно да определат: што е умот, го поврзуваат со вниманието и велат дека умот е најистенченото внимание. Таму, каде што се наоѓа вниманието, таму се наоѓа и умот на човекот.

Continue reading “Митрополит Навпактски Јеротеј: Умот и логиката во Православното искуство”

Старец Клеопа (Илие): Разговор во возот

Патував еднаш со воз од Пашкањ за Бакау. За да не бидам во вагоните каде што се пуши, си купив карта и се качив на возот во оние вагони, коишто се споредни. Си реков: сепак, одам каде што нема да ме „кадат“ пушачите, зашто ме боли главата од чадот на цигарите. Во вагонот бев сам, и не знаев дали ќе дојде уште некој.

Пред самото тргнување влезе една група на високи офицери, коишто одеа во некое воено училиште. Беа мајори, полковници, а меѓу нив беше и еден постар водник со сопругата. Монах во офицерски вагон! Гледајќи се себеси во вагонот со офицерите, како монах си реков: каков разговор би можел да водам со нив? Јас си внимавав на својот мир и на своето: „Господи Исусе“ и седев мирно, бидејќи знаев дека ми претстои два часа патување со нив. А, треба да се префрлам во местото Лунка Стрмба на друг воз за Бакау, бидејќи одев кај отец Касијан, којшто беше настојател во Бакау, и кај отец Јануариј. Тоа беше во 1957 година.

Едниот од нив, за да не молчи и сакајќи да се пошегува рече:

– Гледај, бре! Добро ќе оди возов зашто овде имаме поп.

Го знаете она суеверие: поп – баксуз! Ако видиш поп – тешко си на тебе! Јас молчев, и не одговарав на нивните задевања.

– Слушаш ли, море, ако е овде попот, не ќе биде ли добро да ни ја раскаже онаа приказна за Бога? Се зборува дека некое „старче“ ги создало небото, земјата, ѕвездите, планините и морињата! Слушаш! „Старче“! Јас и понатаму молчев. Во себе си велев: остави ги на мира зашто се офицери. Тие се шегуваат, тие се смеат. Што би разговарале?

Но, еден од нив дојде и седна спроти мене.

– Оче не лутете се, од каде сте?

А, зошто да им кажам од Сихастрија?

– Од манастирот Њамц, реков.

– Што сте? Свештеник, професор, учител, што сте?

– Напротив, обичен монах сум. Патувам до Бакау.

– Слушаш, нашиве, сите се љубопитни да ни кажете нешто за Бога! Како оди таа приказна за Бога? Во таа ваша Библија се зборува дека Бог ги создал небото, земјата, светот, но ние имаме друго сфаќање за светот.

– Не лутете се, јас сум обичен монах, но ако ја почнам приказната за Бога, ќе треба овој воз да ја обиколи Земјата три пати, и колку што е долга, пак не ќе можам да ја завршам!

– Слушај што зборува попот!

– И, интересна е, реков, неверојатно! Кога ќе ја почнеме приказната за Бога, тогаш е држ – недај!

– Сакаме и ние да знаеме! Вие сте монах, а ние сме офицери. И, бездруго одиме заедно за Бакау.

Пред тргнување станав и се прекрстив. Тие не. Нивна работа.

– Ако веќе треба да разговараме тогаш барам од вас – чесен збор. Да ми простите, зашто влеговте овде цел вагон офицери, но овие ѕвезди не ги познавам, бидејќи јас служев војска кога имаше лентички. Ако случајно погрешно се изразам, немојте да ми се лутите!

Но, некој мајор стана и рече:

– Оче, гледај, сакам да ти кажам нешто. Зар не е апсурдно да веруваме во нешто што не се гледа? Вие кажувате дека постои Бог, но дали некој некогаш го видел. Безумно е некој да верува во она што не се гледа!

– Господа, но прво дали ми давате чесен збор? Бидејќи започнуваме сериозен разговор!

– Слушај го, бре, попот! Даваме, оче, како не! И, кој ќе се налути, безумен е! – рече.

– Гледам дека сте паметни луѓе, а јас сум глупав, но ќе ја почнеме „приказната“ за Бога онака како што умееме. Господа, јас ќе ви кажам дека сите вие, коишто се наоѓате во овој вагон сте – безумни!

Continue reading “Старец Клеопа (Илие): Разговор во возот”

Старец Јосиф Исихаст: Кружната молитва, којашто се одвива во срцето никогаш не се плаши од прелест

Бог, Којшто пребива на небесата и Којшто е Господ на сè, Којшто нам ни дава здив и живот, и сè, и Којшто без престан се грижи за нашето спасение, Он во вашите свети души да го испрати Духот на утешението, да го просветли вашиот ум, како што се просветлија учениците на нашиот Спасител; светлината на неговиот божествен блесок да го озари целиот духовен, умносоздаден човек; да го разгори целото ваше срце со божествениот ерос како кај Клеопа, и, бивајќи известено, да затрепери, сфаќајќи го зачнувањето на новиот Адам; на крајот, да се распадне стариот човек со сите негови старсти; и, така во секој момент непрестано да течат солзи, како извор од којшто истекува блажина. Амин.

Денес, чедо мое, го примив твоето писмо. Ги видов таму напишаните работи, и ти давам одговор на она за што ми пишуваш.

Continue reading “Старец Јосиф Исихаст: Кружната молитва, којашто се одвива во срцето никогаш не се плаши од прелест”

Митрополит Навпактски Иеротеј (Влахос): Надминување на национализмот

Православната Црква е наднационална и следствено – укинување е на национализмот и расизмот. Таа може да живее на сите должини и широчини на земјата, по целата икумена, може да ја прифати човекот на секоја земја и на секое време и да го упатува кон обожение.

Етнофилетизмот, било тој да е грчки, бугарски или арапски…, според Православната Црква е ерес. Не е можно расата, родот да се стават над единството, коешто се постигнува со дејството на Светиот Дух во Црквата. Национализмот не само што ѝ е туѓ на Црквата, но е и нејзин противник. Значи, етнофилетизмот не може да се сообрази со Православната Црква. Не е можно да се заштитува посебнa раса или посебен народ на штета на Соборната Вера, зашто ова го разградува единството на Црквата, коешто го утврдува благодатта Божја и борбите на Светите Отци. Осудата и одлачувањето на национализмот се однесуваат и на оние, коишто прифаќаат и создаваат националистички парасинагоги, како и на сите оние, кои се сложуваат со неканонските дејства на етнофилетизмот. Сите овие се сметаат за туѓи на Црквата и Христа, та следствено, се схизматици!

Етнофилетизмот е една еклисиолошка ерес, бидејќи го раскинува единството на Црквата, коешто е Телото Христово. Многу добро знаеме дека секоја христолошка ерес истовремено е и еклисиолошка, како што и секоја еклисиолошка ерес е и христолошка. Национализмот претставува „некоја нова мисла“; станува збор за „распространување на злото“, за невидена „племенска парасинагога“, којашто настанала со нарушување на светите канони на Црквата и нормално, оние, коишто се обиделе да ја создадат таа парасинагога се натрапници и туѓи на Едната Света Соборна и Апостолска Црква. Тоа значи дека во ваквите парасинагоги благодатта Божја не дејствува. Затоа и нивните молитви и благослови се непријатни и тегобни.

Continue reading “Митрополит Навпактски Иеротеј (Влахос): Надминување на национализмот”