Архимандрит Софрониј (Сахаров): Послушание, еден од трите монашки завети

Мнозина се оние, кои мислат дека разликата помеѓу монаштвото и обичниот живот на луѓето се темели на безбрачноста. Ние, во согласност со светите Отци и современите подвижници, покажуваме најголем интерес за послушанието, бидејќи, честопати, лицата што живеат во безбрачност не стануваат монаси, ниту во буквалната смисла, ниту по дух. Слично на ова, сиромаштвото како способност некој да се задоволува со малку, се среќава и кај луѓе, кои се наоѓаат многу далеку од монашкиот дух.

Continue reading “Архимандрит Софрониј (Сахаров): Послушание, еден од трите монашки завети”

Зоран Бојаровски: Кон книгата „Секој крај, нов почеток“!

скнпвп

За книгата колумни на Давид (Нинов), епископ Стобиски од Православната Охридска Архиепископија (ПОА), пишувам на денот кога во нашиот град се одржува(ше) маратонот. Ме радуваше таа типична раздвиженост и шаренило за тој ден во Скопје. Илјадници луѓе ја истрчаа својата трка, својата делница на Скопскиот маратон. Многумина од нив се подготвувале, вежбале, за да ги прилагодат своите физички способности според барањето на маратонот – да се стигне на целта.

Continue reading “Зоран Бојаровски: Кон книгата „Секој крај, нов почеток“!”

Данијела Киш: Сосредоточеност на сржта на животот!

%d1%81%d0%b2-%d1%81%d1%82%d0%b8%d0%bb%d0%b8%d1%98%d0%b0%d0%bd

Данијела Киш (33), од Суботица, е дипломиран наставник по ликовна култура, која наместо сликарското платно, го користи дисплејот на мобилниот телефон, нанесувајќи на него бои со врвот на палецот од левата рака. Така се настанати бројни, како што ги нарекуваат, touchscreen или viber икони, чија прва изложба се случи минатата година.

Од 2003 год., Данијела Киш ја има дијагнозата: системско воспаление на крвните садови и периферните нерви. Не е во можност да се движи, не контролира 99 насто од своето тело, има чести и јаки болки, но тоа не ја спречува, на начин кој ѝ е својствен, да ја сведочи неминливата радост на животот и да го разубавува светот околу себе од нејзината постела, која постана своевидно ателје. Според зборовите на Данијела Киш: „животот е поубав од било кога“!

При еден разговор, на констатацијата дека: нејзина најголема љубов било вајарството, но дека сега не може да биде вајар, несекојдневниот уметник Данијела Киш, одговара: „да, но можам да сликам. Бог навидум одзема нешто, но на крајот се покажува дека тоа е од суштинска полза. Додека бев здрава мислев дека животот, здравјето, уметничкиот талент, определбата во животот… дека сето тоа е нешто што ми припаѓа само мене. Оттаму, секој критериум и насока во животот беа исклучиво плод на мојата самоволја, што се покажуваше, во пракса, дека не е добро. Живеев за добар помин и за моменти на привидна среќа, кои блеснуваат помеѓу две здодевности и исчезнуваат како да не постоеле. Создавав нешто, што знаев дека во најдобар случај ќе заврши за собирање на прашина во нечија колекција. Животот беше некако празен, денес е сосема поинаку“.

Continue reading “Данијела Киш: Сосредоточеност на сржта на животот!”

Предговор: Логиум

Логиум

Во своите раце, читателот ги држи кратките обраќања на Епископот стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов), изговорени на неделните, или, пак, на некои други, празнични евангелски теми. Со мали исклучоци, речиси сите предочени обраќања се изговорени во нашиот манастир „Успение Богородично“. Вообичаено, обраќањата биваа снимани за време на богослужбата, веднаш после прочитаниот евангелски текст, а потоа, низ текот на времето, беа пренесувани и на хартија. Најголемиот дел од нив потекнуваат од првите неколку години, после ракополагањето на Епископот стобиски Давид во архиерејски чин, а ретки се оние обраќања, што имаат понов датум.

Редовите, беседите, коишто следуваат, не претставуваат схоластичко теоретизирање за човекот и светот во којшто тој живее, туку попрво се сведоштво за реалноста на животот во Христа, во нашето совремие, такво какво што е! Изговореното слово извира и се основа на Евангелието и секогаш за центар го има Христа, којшто е предвечното Слово и Премудроста Божја, којашто дејствува во светот и станува: „причина за вечно спасение“ (Евр. 5. 9). Освен повремени означувања на цитати од Светото Писмо, општо земено, овие обраќања немаат референци, бидејќи не се однапред подготвувани предавања на зададена тема, коишто би изискувале и научен пристап. Предочените обраќања се живо изговорена народна реч, која се однесува на Евангелието и неговата примена и поврзаност со секојдневните човекови дилеми, размислувања, проблематизирања. Токму затоа, обраќањата се изговорени на некомплициран јазик, јазик близок и разбирлив за човекот на нашето време. Би можеле да речеме дека овие кратки беседи, првенствено се наменети за оние луѓе, коишто дејствително учествуваат во литургискиот живот на Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква, но, воопшто не ја исклучуваме можноста дека нивната содржина може да биде информативна и за останатите, потенцијални читатели.

Во редовите што следуваат, значи, читателот ќе ги прочита ставовите, коишто Епископот стобиски Давид ги среќавал кај мнозина Свети Отци на Црквата, ги примил при личните средби и разговори со современи собраќа Епископи, теолози, старци, монаси, ширум канонското Православие, ги прочитал на интернет и му оставиле впечаток, ги чул и им се восхитувал на некоја од православните радио станици, и, се разбира, сето тоа го изговорил, поминувајќи го низ призмата на неговиот, повеќе од дведецениски живот, облечен во, за него, најскапоценото расо.

Continue reading “Предговор: Логиум”

Митрополит Навпактски Јеротеј: Умот и логиката во Православното искуство

άγιο-όρος

Во Православното Предание постои разлика помеѓу: ум (νους), и, логика. Едно е ум, а друго е логиката. Општо речено, како што се гледа од Православното Предание – умот е окото на душата, со коешто човекот го гледа Бога! Умот е орган со кој човекот го гледа несоздаденото, а логиката е центар за познание на создаденото, бидејќи ги испитува создадените работи. Некои Отци, за поточно да определат: што е умот, го поврзуваат со вниманието и велат дека умот е најистенченото внимание. Таму, каде што се наоѓа вниманието, таму се наоѓа и умот на човекот.

Ако вниманието е свртено и потчинето на создадениот свет, значи дека умот живее во состојбата на своето неприродно движење. Ако вниманието е поврзано со логиката и човекот постојано мисли и размислува, поточно речено, постојано ги расејува мислите на несуштински нешта, тоа значи дека умот не се наоѓа во своето природно движење, туку е затемнет.

Continue reading “Митрополит Навпактски Јеротеј: Умот и логиката во Православното искуство”