Христос Воскресе! Χριστός Ανέστη! Christ is Risen!

панселинос

Томас Елиот напиша еден полнозначен стих: „Смеам ли да ја вознемирам вселената“?

Да го исполниме овој поетски призив и нашиот избор нека биде – никогаш да не ја живееме мизеријата на човековото постоење!

Секогаш да го празнуваме и да го живееме Воскреснието Христово внатре во нас!

Христос Воскресе!

* * *

Ο Τόμας Έλιοτ έγραψε ένα στίχο γεμάτο νόημα: «Τολμώ να διαταράξω το σύμπαν»;

Ας πραγματοποιήσουμε αυτήν την ποιητική κλήση και η επιλογή μας ας είναι – να μην ζούμε ποτέ την μιζέρια της ανθρώπινης υπάρξεως!

Πάντοτε να γιορτάζουμε και να βιώνουμε την Ανάσταση του Χριστού μέσα μας!

Χριστός Ανέστη!

* * *

Thomas Eliot wrote a meaningful verse: “Do I dare disturb the universe”?

To fulfill this poetically call let our choice be – never live the misery of human existence!

Always to celebrate and live the Resurrection of Christ within us!

Christ is Risen!

1700 години Милански Едикт! Секој ден – нова прослава на Христа!

sobor13

Беше светиот Константин, во неговиот Едикт, којшто денес го прославуваме, „помодерен“ и поблагороден отколку мнозина властодршци кои следеа после него, или кои владеат денес, кога се загрозени милиони Христијани низ светот.

Знаеше светиот цар и гледаше дека не помага присилата да се верува или да не се верува, само затоа што тоа некој го наредил.

Знаеше и дека ниту едно општество нема да преживее доколку не му го дозволи на секој свој граѓанин основното – верата, искреноста, слободата!

Прославата на исполнувањето на седумнаесет векови од денот кога вистината на христијанската вера заблеска како сонце, нека ни биде на сите нам повод да ја сфатиме големината на настанот што го славиме!

Секој наш ден нека биде ново прославување на Христа Господа, а во Него и на овој настан! Да бидеме соработници Христови во делото на спасението на светот! Да бидеме, макар и малку, сведоци на љубовта Христова и на единството во Христа, нашиот Господ, и во сепобедувачката сила на живототворниот Крст Негов!

– – –

Дел од посланицата: 1700 години Милански Едикт, на Светиот Архиерејски Собор на Српската Православна Црква, во којшто учествуваат и Архиереите на автономната Православна Охридска Архиепископија.

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: ХРИСТОС ВОСКРЕСНА!

pasha

Еден копнежлив поглед кон прекрасните планински врвови во пролет, доволен е – за на човекот да му ја предочи возвишеноста на неговото постоење! Колку ли неспоредливо повеќе, учеството во Воскресението Христово, му ги заблескува лицето и срцето на човека, токму заради непобитниот факт дека засекогаш е решен најгорливиот проблем на човештвото, проблемот на смртта. Смртта е победена, трулежноста е минато!

Следствено, Воскресението е стилот на живот на Православниот Христијанин. Согласно на тој стил на постоење, човекот, бивајќи соочен со најразлични животни околности, постојано се исправа и постојано оди напред. Живеејќи ја таа крсто-воскресна атмосфера, Црквата без престан ита кон средбата на иднината, средбата со Воскреснатиот Христос. Надвор, пак, од Соборноста на Црквата, во која единствено дејствително се пројавува Воскресението, значи, вон Единството, забележуваме дека празнувањето на Воскресението се случува во рамката на фолклорот и адетите. Просто имитирање, како што се изразува Аристотел.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: ХРИСТОС ВОСКРЕСНА!”

Ο Επίσκοπος Στοβίων και Τοποτηρητής Στρώμνιτσας Δαβίδ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ένα βλέμμα με θαυμασμό, προς τις όμορφες βουνοκορυφές στην άνοιξη, είναι επαρκής για να υπενθυμίζει στον άνθρωπο το μεγαλείο της ύπαρξής του! Πόσο περισσότερο η συμμετοχή στην Ανάσταση του Χριστού, φωτίζει το πρόσωπο και την καρδιά του ανθρώπου, ακριβώς λόγω του αναμφισβήτητου γεγονός ότι για πάντα έχει λυθεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας, το πρόβλημα του θανάτου. Ο θάνατος είναι νικημένος, η φθορά είναι παρελθόν!

Επομένως, η Ανάσταση είναι το στυλ της ζωής του Ορθόδοξου Χριστιανού. Σύμφωνα με αυτό το στυλ της υπάρξεως, ο άνθρωπος, σε διάφορες περιπτώσεις της ζωής, πάντα στέκεται όρθιος και πάντα πορεύεται προς τα εμπρός. Ζώντας αυτή την σταυρό-αναστάσημη ατμόσφαιρα η Εκκλησία  αδιάκοπτα προχωρεί προς την μελλοντική συνάντηση με τον Αναστάντα Χριστό. Έξω, όμως, από την Καθολικότητα της Εκκλησίας, στην οποία μοναδικός μπορούμε να ζούμε την Ανάσταση, δηλαδή έξω από την Ενότητα της Εκκλησίας, βλέπουμε ότι ο εορτασμός της Αναστάσεως πραγματοποιείται στα πλαίσια της λαογραφίας και τα έθιμα. Απλή μίμηση, όπως γράφει ο Αριστοτέλης. Continue reading “Ο Επίσκοπος Στοβίων και Τοποτηρητής Στρώμνιτσας Δαβίδ: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!”

David, Bishop of Stobi and Administrator of Strumitsa: CHRIST IS RISEN!

A longing glance at beautiful mountain peaks in spring – sufficient for a man to acknowledge the sublimity of his existence! How much incomparably more the participation in the Resurrection of Christ dazes the face and the heart of man, precisely because of the undeniable fact that the most ardent problem of humanity is forever solved, the problem of death. Death is defeated, the decay is over!

Consequently, the Resurrection is the style of life of an Orthodox Christian. According to this style of existence, man, being faced with various life circumstances, consistently rises and constantly moves forward. Living this cross-raised atmosphere, the Church endlessly rushes towards the meeting of the future: the encounter with the Risen Christ. However, beyond the catholicity of the Church, where resurrection truly manifests itself, and therefore, we see that the celebration of the Resurrection takes place in the framework of folklore and customs when beyond unity. As a mere imitation, as Aristotle said.

Continue reading “David, Bishop of Stobi and Administrator of Strumitsa: CHRIST IS RISEN!”

Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид: ХРИСТОС ВАСКРСЕ!

Један чежњив поглед ка прекрасним планинским врховима у пролеће, довољан је – да би се човеку предочила узвишеност његовог постојања! Колико ли неупоредиво више, учествовање у Васкрсењу Христовом, озарује човеково лице и срце управо због необоривог факта да је заувек решен најгорљивији проблем човечанства, проблем смрти. Смрт је побеђена, пропадљивост је прошлост!

Следствено, Васкрсење је стил живота Православног Хришћанина. Сагласно том стилу постојања, човек, бивајући суочен са најразноврснијим животним околностима, непрестано се исправља и постојано иде напред. Живећи ту крсно-васкрсну атмосферу, Црква без престанка хита ка сусрету будућности, сусрету са Васкрслим Христом. Ван, пак, Саборности Цркве, у којој се јединствено истински пројављује Васкрсење, значи, ван јединства, примећујемо да се празновање Васкрсења одвија на нивоу фолклора и обичаја. Просто имитирање, како се изражава Аристотел.

Continue reading “Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид: ХРИСТОС ВАСКРСЕ!”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Пастирско обраќање по повод најновиот државен прогон врз верска основа

Најскапоцени во Воскреснатиот Христос,

сведоци сме дека после изрекувањето на две ипол годишната затворска казна за Архиепископот охридски г.г. Јован, деновиве започнува нов бран на државен прогон врз верска основа и против останатите Епископи, дел од свештенството, монаштвото и верниот народ на најсветата Православна Охридска Архиепископија.

Познати се зборовите Христови од Евангелието: Ако Мене Ме гонеа, и вас ќе ве гонат. Тие зборови се критериумот според којшто Соборната Црква секогаш го вреднувала квалитетот на нејзиниот живот. Секој човек којшто има изградено автентичен личносен однос со Богочовекот Христос, во услови на прогон, знае, над сè, да го пројави токму тој однос, сведочејќи ведрина и жизнерадосност. Доколку, пак, согледува дека не може да ја посведочи споменатата радост, поима дека треба уште повеќе да се вложи во градењето на личносниот однос со Бога, истовремено прифаќајќи го прогонот како скапоцено искуство, коешто не се стекнува во ниту една образовна институција, ниту, пак, се купува со материјални средства.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Пастирско обраќање по повод најновиот државен прогон врз верска основа”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Божикно Послание до народот на Струмичката Епископија

I. Во својот вдахновен говор на годишниот испит, на 12 Јуни 1866 год., нашиот голем поет Григор Прличев ги изрече следниве едноставни и полнозначни зборови: „Секој го познава арното и лошото. Според тоа, уште повеќе сме за поучување, оти познавајќи го арното, пак сме закопчани за злото. Значи, лекот прв, којшто ја лечи секоја штета од корен, е учењето. Затоа Адам, кога првпат го виде сонцето, ги затвори очите. Кој го научи? Го научи номот (законот) Господов што му беше испишан во срцето, и му велеше: внимавај на себе!“.

Навистина, мудриот пребива во порив да се поучува, подобно на поговорката: Човекот се учи додека е жив!

Каква наука би нашле во вашите срца кога некој сега би ве прашал: што е Црквата? Дали е тоа организација за заштита на националните интереси?! Дали е институција за спроведување на партиските програми?! Дали е фолклорно друштво за конзервација на обичаи и адети?! Што е? Што, навистина, е Црквата?

II. Возљубени, надворешниот поглед мнозина ги упатува да гледаат на Црквата како на собир на оние што веруваат. Но, Црквата не е само собрание. Таа е Тело Христово. Оттука, светиот Никола Кавасила низ восклик ни зборува дека штом Христос ќе возведе некого до Трпезата, и возведениот вкуси од Христовите Тајни, тогаш исцело го менува причасникот и го доведува до Сопствената состојба. Така, човекот, којшто е направен од кал, повеќе не е кал, туку воспримајќи го Царскиот вид, станува Тело на Царот. „Род избран, царско свештенство, свет народ“, вели Апостолот Петар за Црквата, во Првото послание (1Петар 2. 9).

Затоа, идентитетот на Црквата, најскапоцени струмичани, извира од Божествената Литургија на којашто се стекнуваме со граѓанството на Небесниот Град Јерусалим. Следствено, јасно е дека идентитет на Црквата не се темели врз историските збиднувања. Ќе се согласите, не е ниту возможно да се темели врз она, што минливата политика си го смета за вистинито и добро; туку, се темели на Литургијата, којашто ја пројавува Иднината по која копнее секој Православен Христијанин, подобно на Апостолот Павле, кога вели: „овде  немаме постојан град, којшто ќе остане, но го бараме оној што ќе дојде (Евр. 13. 14). Така, иконизирајќи го Царството Небесно на земјата, Литургијата ни го покажува вистинскиот лик на Црквата.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Божикно Послание до народот на Струмичката Епископија”