Ангелики Деликари: 1000 години од основањето на Охридската Архиепископија

проф. Ангелики Деликари
http://poa-info.org/vesti/2018/09/20180930-1.html

Во 1018 год., византискиот император Василиј II Бугароубиец ја распарчил државата на Самуил (976-1018)[1] и ја припоил нејзината територија во рамките на Византиската Империја, создавајќи ја темата Бугарија со главен град Скопје.[2] За црковна катедра на темата го одбрал Охрид,[3] основајќи ја истовремено и автокефалната Охридска Архиепископија. Тоа значело дека овој нов црковен организам припаѓал директно на императорот, а не на Константинополската Патријаршија, и дека добил аналоген статус со оној на Кипарската Архиепископија. Нејзината катедра, пак, значи градот Охрид, се поистоветува со древната византиска Лихнида, којашто беше позната византиска Епископија уште пред IV век.[4]

Continue reading “Ангелики Деликари: 1000 години од основањето на Охридската Архиепископија”

Архимандрит Захариј (Захару): Љубовта кон непријателите како критериум на вистината

Како што ќе беше невозможно за човекот да ја измисли верата во Света Троица, доколку не беше откриена од самиот Бог, така и љубовта кон непријателите ќе беше незамислива, доколку на светот не му ја објавеше Христос со Неговата смрт на крстот. Христос, на начин безусловен, конечен и вечен, се молеше и го даде Неговиот живот за Неговите непријатели.[1]Тоа што Господ го направи еднаш засекогаш со силата на Духот Негов, тоа останува совршениот пат, којшто го соединува човекот со Бога.

Continue reading “Архимандрит Захариј (Захару): Љубовта кон непријателите како критериум на вистината”

Хрисостомос Стамулис: Светителите и поетите, веројатно…

Постои еден заборавен збор. Изненадување. Збор, којшто во еден број случаи се поврзува со роденденски забави, во друг, пак, со големиот и нов континент, како што ни го оприсутнуваат сега, и, со години, малите и големите екрани. Така, неговото значење се поистоветува со јубилејното и вонредното, фолклорното, наше или не, сеедно; та, од таму и се бори да го исцрпи своето значење. Но, што е битно? Значи, што човекот смета дека денес е битно? Што ќе речете на тоа да помислиме на некои малечки нешта, секојдневни, некои од оние, коишто ги нарекуваме вообичаени. Можеби некаде ќе нѐ одведат.

Continue reading “Хрисостомос Стамулис: Светителите и поетите, веројатно…”

Псалм 145

преп. Сисој

Прекрасните стихови од, како што го нарекуваат: „Псалтир“-от на светиот Пророк и Цар Давид, денес, како и во многу други епохи од постоењето на човекот, биваат читани повеќе од било кои други стихови на Стариот Завет. Сведочам дека постојат места, кадешто поезијата на Псалмите се пее без престан.

Следува Псалмот 145, и претходно, краткото толкувањето на стиховите 3 и 4, од споменатиот Псалм, којшто, познато ви е, го слушаме секоја недела: „Не ја потпирајте вашата надеж и вашите убедувања во водачите од овој свет, во синовите на трулежните луѓе, коишто немаат моќ да ве спасат. Духот на секого од нив ќе излезе од неговото тело и телото ќе се врати во земјата негова. Во тој ден на смртта, ќе се изгубат сите мисли и планови нивни.“

Псалм 145

1. Прославувај Го, душо моја, Господа.

2. Ќе Го прославувам Господа во животот мој,

ќе Му псалмопеам на Бога мој додека постојам.

3. Не се надевајте на кнезовите,

на синовите човечки, во нив нема спасение.

4. Излегува духот негов и телото ќе се врати во земјата своја,

во тој ден се губат сите помисли негови.

5. Блажен е оној, на кого Бог Јаковов му е помошник негов,

Continue reading “Псалм 145”

Манолис Анагностакис: Поетика

анагностакис

Предадена е повторно Поезијата, ќе ми речеш,

Најсветиот израз на Човекот

Повторно ја користите како средство, како животно за впрегнување

На вашите мрачни прогони

При целосно знаење на штетата што ја предизвикувате

Со вашиот пример за помладите.

Што ли сѐ не предаде да ми кажеш ти,

Continue reading “Манолис Анагностакис: Поетика”