Архимандрит Захариј (Захару): Љубовта кон непријателите како критериум на вистината

Како што ќе беше невозможно за човекот да ја измисли верата во Света Троица, доколку не беше откриена од самиот Бог, така и љубовта кон непријателите ќе беше незамислива, доколку на светот не му ја објавеше Христос со Неговата смрт на крстот. Христос, на начин безусловен, конечен и вечен, се молеше и го даде Неговиот живот за Неговите непријатели.[1]Тоа што Господ го направи еднаш засекогаш со силата на Духот Негов, тоа останува совршениот пат, којшто го соединува човекот со Бога.

Continue reading “Архимандрит Захариј (Захару): Љубовта кон непријателите како критериум на вистината”

Хрисостомос Стамулис: Светителите и поетите, веројатно…

Постои еден заборавен збор. Изненадување. Збор, којшто во еден број случаи се поврзува со роденденски забави, во друг, пак, со големиот и нов континент, како што ни го оприсутнуваат сега, и, со години, малите и големите екрани. Така, неговото значење се поистоветува со јубилејното и вонредното, фолклорното, наше или не, сеедно; та, од таму и се бори да го исцрпи своето значење. Но, што е битно? Значи, што човекот смета дека денес е битно? Што ќе речете на тоа да помислиме на некои малечки нешта, секојдневни, некои од оние, коишто ги нарекуваме вообичаени. Можеби некаде ќе нѐ одведат.

Continue reading “Хрисостомос Стамулис: Светителите и поетите, веројатно…”

Псалм 145

преп. Сисој

Прекрасните стихови од, како што го нарекуваат: „Псалтир“-от на светиот Пророк и Цар Давид, денес, како и во многу други епохи од постоењето на човекот, биваат читани повеќе од било кои други стихови на Стариот Завет. Сведочам дека постојат места, кадешто поезијата на Псалмите се пее без престан.

Следува Псалмот 145, и претходно, краткото толкувањето на стиховите 3 и 4, од споменатиот Псалм, којшто, познато ви е, го слушаме секоја недела: „Не ја потпирајте вашата надеж и вашите убедувања во водачите од овој свет, во синовите на трулежните луѓе, коишто немаат моќ да ве спасат. Духот на секого од нив ќе излезе од неговото тело и телото ќе се врати во земјата негова. Во тој ден на смртта, ќе се изгубат сите мисли и планови нивни.“

Псалм 145

1. Прославувај Го, душо моја, Господа.

2. Ќе Го прославувам Господа во животот мој,

ќе Му псалмопеам на Бога мој додека постојам.

3. Не се надевајте на кнезовите,

на синовите човечки, во нив нема спасение.

4. Излегува духот негов и телото ќе се врати во земјата своја,

во тој ден се губат сите помисли негови.

5. Блажен е оној, на кого Бог Јаковов му е помошник негов,

Continue reading “Псалм 145”

Манолис Анагностакис: Поетика

анагностакис

Предадена е повторно Поезијата, ќе ми речеш,

Најсветиот израз на Човекот

Повторно ја користите како средство, како животно за впрегнување

На вашите мрачни прогони

При целосно знаење на штетата што ја предизвикувате

Со вашиот пример за помладите.

Што ли сѐ не предаде да ми кажеш ти,

Continue reading “Манолис Анагностакис: Поетика”

Мудрецот „којшто не знаеше ништо“!

sokrat

Јас, Атињани, ве почитувам и ве љубам, но ќе му бидам послушен на Бога, а не вам, та додека дишам и имам сила, нема да престанам да философирам[1], нема да престанам да ве поттикнувам и да му правам забелешки на секого од вас, когошто ќе се случи да го сретнам, велејќи го тоа што имам обичај: „Човеку битен, иако си Атињанин, граѓанин на најголемиот и најпознатиот град по мудроста и по влијанието, зар не се срамиш што од една страна ринташ за да се стекнеш со колку што може повеќе пари, глас и чест; а, од друга страна за разумноста и за вистината, и за тоа како душата твоја ќе стане колку што е возможно подобра, ниту ти е гајле, ниту се грижиш“!

Оти, добро нека ви е познато, Бог тоа го заповеда! И, мислам дека никогаш не постоеше поголемо добро за градот од моето дејствување во служењето на Бога!

Continue reading “Мудрецот „којшто не знаеше ништо“!”