Мудрецот „којшто не знаеше ништо“!

sokrat

Јас, Атињани, ве почитувам и ве љубам, но ќе му бидам послушен на Бога, а не вам, та додека дишам и имам сила, нема да престанам да философирам[1], нема да престанам да ве поттикнувам и да му правам забелешки на секого од вас, когошто ќе се случи да го сретнам, велејќи го тоа што имам обичај: „Човеку битен, иако си Атињанин, граѓанин на најголемиот и најпознатиот град по мудроста и по влијанието, зар не се срамиш што од една страна ринташ за да се стекнеш со колку што може повеќе пари, глас и чест; а, од друга страна за разумноста и за вистината, и за тоа како душата твоја ќе стане колку што е возможно подобра, ниту ти е гајле, ниту се грижиш“!

Оти, добро нека ви е познато, Бог тоа го заповеда! И, мислам дека никогаш не постоеше поголемо добро за градот од моето дејствување во служењето на Бога!

Continue reading “Мудрецот „којшто не знаеше ништо“!”

Старогрчки анегдоти

ancient-greeks

– Некој човек се обидуваше да го натера Хипократ да оди во Персија за да го види Ксеркс, оти, како што му зборуваше, бил: „добар владетел“! Хипократ одби, велејќи: „Не ми е потребен добар човек, којшто ќе владее над мене“.

– Еден софист велеше: „Од сите нешта, најголема вредност има говорот“. Царот на Спарта му рече на софистот: „Сакаш да кажеш дека ти, кога не зборуваш, немаш никаква вредност“?

– Еднаш Диоген виде нечиста бања и ја постави неговата недоумица: „Оние, коишто тука се бањаат, каде ли одат потоа да се исчистат“!

– Демостен велеше оти многупати му доаѓало да се помоли да исчезнат лошите, но сепак се плашел дека можеби со неговата молитва целосно ќе се испустоши градот.

– Во едно друштво Талес велеше дека смртта во ништо не се разликува од животот. Тогаш некој го праша: „Штом е така, зошто тогаш не ја претпочиташ смртта“? Философот одговори: „Токму затоа што не се разликува од животот“.

– На некој, којшто зборуваше дека животот е грд, Диоген му рече: „Грд не е животот, грд е грдиот живот“.

Continue reading “Старогрчки анегдоти”

Хорхе Букај: Претпочитам да се борам за мојата слобода

Мојата посета на Елада ме поврзува со нештата што сум ги учел. Философијата на елинските философи ми сопатуваше низ сиот мој живот. Особено кога почнав да се интересирам за психологијата.

Едно од првите нешта на кои ме научија беше една парабола на Сократ. Кажуваше Сократ: „Се движам по патот и среќавам еден роб, испружен е, и спие. Од изразите и од тоа што го зборува во сонот, поимам оти робот сонува дека е слободен“.

Та, Сократ прашува: „Што требаше да направам? Требаше да го разбудам за да си освести дека во реалноста е роб и дека сонот за слободата не е вистинит, или, требаше да го оставам да спие и во неговите соништа да ја живее слободата, којашто ја нема“?!

Сократ одговори: „Не знам“.

Continue reading “Хорхе Букај: Претпочитам да се борам за мојата слобода”

Одисеј Елитис: Една е ластовичката

pantocrator

На 18-ти Октомври 1979 год., Нобеловата награда за литература ја доби поетот Одисеј Елитис.

Тогаш мнозина рекоа дека наградата не е чест само за Елитис, туку уште повеќе е чест за Нобел.

Го читав говорот на Елитис при приемот на Нобеловата награда. Овој голем поет, помеѓу останатото, ќе изрече зборови, коишто и денес се актуелни: „Мојот живот го поминав во 50 квадратни метри борејќи се со јазикот. Тоа е длабочината на поезијата: една продолжителна борба со јазикот… А, Поезијата? Што претставува таа во едно општество? Одговарам: единствениот простор кадешто моќта на бројката нема поминато“.

– – –

Continue reading “Одисеј Елитис: Една е ластовичката”

Свети Николај Охридски и Жички: За Оптимизмот

(извадоци од Беседата за оптимизмот на светиот Николај Охридски и Жички, посветена на оние, коишто гледаат во сонцето, а не можат да го видат)

hieromonk

Постои еден инвалид оптимист, когошто јас, со свои очи, го имам видено. Тој е еден војник од минатата војна. Непријателски куршум му поминал низ телото, покрај ‘рбетниот столб. Инвалидот повеќе не чувствува дека има нозе. Ставете му жар или мраз на нозете, сеедно, тој нема да почувствува ни врело, ни студено.

Continue reading “Свети Николај Охридски и Жички: За Оптимизмот”