Старец Ефрем Катунакиски: Човекот си е најголемиот непријател на себе си!

Човекот, додека живее, потребно е секогаш да прави подвиг! И, првиот подвиг се состои во тоа: да се победи себе си! Првиот и главен непријател на човекот не е ѓаволот, не!

Тоа е самиот човек, којшто на себеси, си мисли лошо. И, токму поради тоа што не го слуша другиот, туку слуша што му вели неговата помисла.

Иако имаме толку свети Отци за да ги подражаваме, читајќи ги нивните дела, сепак нашето его многупати нѐ надвладува.

Кога човекот ќе се победи себеси, тој е најголемиот великомаченик, трофејоносец и победоносец пред Бога!

превод од грчки јазик: Епископ стобиски Давид

од изворникот:

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ»

Κατουνάκια, Αγίου Όρους, 2000

Милтијадис Д. Константину: Името Божјо

а. Текстот.

Во изворниот, безвокален еврејски текст на Стариот Завет, името Божјо се пренесува со четири консонанти (светите четири букви), се пренесува како יהוה (Јахве). Кога во подоцнежните периоди, од благочестиви причини, беше запазено  да се избегнува произнесувањето на Божјото име, Јудејците на местото на четирите свети букви го читаа зборот „Господ“ или едноставно „Името“. Од овие причини преводот на Седумдесетмината (Септуагинтата), дело на елинојазичните Јудејци на Александрија, во 3 век пред Христа, секогаш името Јахве го пренесува како:  „Господ“.

Continue reading “Милтијадис Д. Константину: Името Божјо”

Георгиос Марцелос: Философијата и Теологијата во Отечкото Предание

Вовед.

Помеѓу теолозите и филолозите или историчарите на философијата широко е распространет погледот дека Отците на Црквата, иако многу добро ја познаваат елинската философија, сепак во развојот на нивното учење не се занимаваат со философски, туку само со теолошки проблеми. Се разбира, ја ползуваат философијата за градење на неопходната богословска терминологија и за логично темелење на догматските вистини, но целосно ја потчинуваат на нивната теологија, немајќи никаков интерес за решавање на философските проблеми. Така, според ова поимање, единствената можна врска, којашто во отечкото предание постои помеѓу теологијата и философијата, е врската помеѓу господарка и слугинка. Во таа смисла, значи, философијата едноставно се смета како „слугинка на теологијата“ (ancilla theologiae)[1].

а. Предусловите коишто ја определуваат врската помеѓу теологијата и философијата. Прв основен предуслов, којшто ја определува врската помеѓу теологијата и философијата во отечката мисла, е присутното во севкупното православно предание онтолошко разликување помеѓу создаденото (κτιστό) и несоздаденото (άκτιστο)[2]. Ова разликување не е еден став, којшто Отците го примаат без да ги осуштестват неговите најдлабоки последици и неговите распространувања. Напротив, тоа е една разлика, којашто претставува основен предуслов на сите различни аспекти на отечкото богословие, но особено целосно ја определува отечката гносеологија[3]. Као резултат, врз основата на оваа разликување, станува јасна разликата во отечкото предание помеѓу логиката, науката и философијата од една страна, коишто се однесуваат на истражување и проучување на создаденото, и од друга страна Откровението, догмата и теологијата, коишто се поврзуваат со откривањето и искуството на несоздаденото. Со други зборови, границите помеѓу философијата и теологијата за Отците се целосно јасни: философијата за спознајно поле го има создаденото, теологијата, пак, за спознајно поле го има откровението на несоздаденото. Од таа причина, кога секоја од нив е свесна за сопствените граници, и дејствува без да ги преминува границите на другата, прашањето за слевање и судир помеѓу нив не се поставува. И двете, јасно разликувајќи се, можат да делуваат паралелно, во рамките на нивните граници. Continue reading “Георгиос Марцелос: Философијата и Теологијата во Отечкото Предание”

Никос А. Мацукас: Логосите на битијата

свети максим исповедник

Цврстата поврзаност, којашто постои помеѓу сетилниот и умствениот свет, па дури и помеѓу создадената и несоздадената природа, се воочува и на основа на нераскинливата поврзаност помеѓу логосите на битијата (λόγους των όντων) и создавачката воља на Троичниот Бог. Тука не станува збор за козмолошки или телеолошки доказ за постоењето Божјо, каков што го востанови ренесансата, вршејќи така влијание на многу места врз христијанската апологетика. Создадените битија не претставуваат само силно и достоверно сведоштво за постоењето на некаков возвишен ум како прва причина за сè што постои. Помеѓу битијата и создавачката воља Божја постои целосна и органска врска. Внатрешната структура и устројството на секое битие се поистоветува со содржината на предвечната воља на Троичниот Бог во врска со создавањето на тварната стварност. Така, составните елементи на секое битие и на севкупното создание одговараат на божествената воља. Тоа е она што Бог вечно го сака, и што постои, се развива, се исполнува и се восовршува според словото на божествената воља. Оваа поврзаност, од една страна, ја чини нераскинлива и органска врската помеѓу созданието и Создателот, и од друга страна, на тој начин ги одредува сите составни делови на созданието, за тие да имаат „божествена структура“, којашто е разновидна и различна, во зависност од восприемчивоста на секое битие. Поради тоа, познанието на логосите, коишто ги поседуваат сите битија, води кон познание на Божјата воља. Со други зборови, Божјата воља, како логичка причина и устројство на создадената стварност, се наоѓа материјализирана во логосот на секое битие. Така логосите на битијата биваат извор на познанието на Божјата воља. Следствено, постои односна и благодатна (а не суштинска) сродност помеѓу созданието и Троичниот Бог.

Continue reading “Никос А. Мацукас: Логосите на битијата”

Горазд Коцијанчич: Жижек и теологијата

kvsz

Прашање: Во својата работна соба го преведувате Новиот Завет и во еден момент слушате ѕвонење на вратата. Вашата сопруга отвора и после неколку мига Ве повикува да дојдете бидејќи „трговски патник“ продава некои книги, коишто можеби ќе Ве интересираат. Одите и пред вратата го гледате Славој Жижек, кој во рацете држи неколку примероци од својата книга The Monstrosity of Christ и веднаш, логореично, како што само тој умее, Ве убедува да ја купите. Дали би ја купиле?

Continue reading “Горазд Коцијанчич: Жижек и теологијата”