Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!

(превод на омилијата изговорена на 23 Јуни 2016 г., на свештеничкото собрание во „Павловиот Културен Центар“, во Верија, Р. Грција, по повод прославата во Веријската Митрополија на 1100 години од упокоението на свети Климент Охридски)

Високопреосвештен Митрополите на Верија, Науса и Кампанија г. Пантелејмон, чесни отци,

во редовите што следуваат, преку еден аргументиран и непристрасен пристап, ќе се осврнеме на контекстот во којшто, на сцената на историјата, се појавува една исклучително блескава личност, а таква личност бездруго е светиот Климент Охридски! Потоа, накратко, тогашните историски околности ќе ги споредиме со сегашноста, со единствена цел: од изложеното во ова обраќање, секој мислечки човек, без принуда, да има можност самиот да донесе заклучок, што светиот Климент е, а што не е, од она, коешто различните научни и помалку научни пристапи ни го претставуваат во однос на неговата личност и дејност.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!”

Кон познанието / Човекот поет

степwp

По повод 10-годишнината од архиерејската хиротонија на Епископот стобиски и Местобљустител струмички Давид, Струмичката Епископија на Православната Охридска Архиепископија ги објавува следните, нови наслови:

  • Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид

КОН ПОЗНАНИЕТО (белешки од догматиката)

и,

  • ЧОВЕКОТ ПОЕТ (збирка преводи; превод од грчки, српски и англиски јазик: Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид)

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Краток вовед во книгата „Кон познанието“

На мнозина им е извесно, дека, веќе во првите векови на Христијанството, луѓето, дури и по пазарите, разговараа за разликите помеѓу теолошките термини, какви што се на пример: единосуштен (ομοούσιος) и сличносуштен (ομοιούσιος). Времето, кога за такви суштински теми се разговарало и по плоштадите, се чини дека е поминато, та не мал број од современите верувашти личности, се имаат оддалечено и од основните поими на догматската теологија на Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква.

Continue reading “Кон познанието / Човекот поет”

Епископ стобиски Давид (Нинов): Политички суд врз метаисторијата!

(Завршен збор, изговорен на 14 Март 2017 г., во Основниот суд Скопје I, во процесот „перење пари“, при повторното судење, после укинувањето на првата осудителна пресуда од страна на Врховниот суд)

суд

Почитуван суде,

не знам дали е и Ваше, но мое лично уверување е дека законите, според коишто се раководи еден суд, не се, или не би требало да бидат заробени во тесни и неплодни рамки, туку тие го содржат духот на плодноста, ако сакате ќе го именуваме – дух на човекољубието, кој чини правото да биде креативна наука, која во едно општество сведочи за широчината и длабочината на човековото битие, за неговото остварување како личност во таквата творечка атмосфера, во таквиот изградувачки општествен амбиент.

Continue reading “Епископ стобиски Давид (Нинов): Политички суд врз метаисторијата!”

Епископ стобиски Давид: Свети Симеон Нов Богослов – Тајнописецот на обожението

(текстот е отпечатен како предговор на изданието: „Акатист на светиот Симеон Нов Богослов“)

Акатистот, како што посочува и самата етимологија на зборот (ακάθιστος), е молитва којашто се совршува неседејќи, туку стоејќи, бивајќи исправен. Во богатата ризница на Коработ на нашето спасение, акатистот претставува ремек дело на црковната химнографија. Без двеумење, ќе речеме дека во Црквата и не постои личност на којашто не ѝ е познат акатистот посветен на Пресвета Богородица, којшто на мнозина им е секојдневна молитва, а во храмот особено торжествено се чита во саботата што ѝ претходи на петтата седмица од Великиот Пост.

Акатистот се состои од дванаесет мали строфи – кондаци, и дванаесет големи строфи – икоси, посветени на Христа, Пресвета Богородица или на светителите. Особеност на оваа поезија се извесните, како што се наречени: херетизми,[1] односно усрдните восклици: Радувај се!, упатени оному, на когошто акатистот е посветен.

Пред нас го имаме акатистот на оној, којшто себеси се умртви за сè што постои во светот, бидејќи го заиска животот сокриен во Христа Бога. Пред очи ги имаме молитвените воскликнувања кон оној, којшто после првиот – светиот Апостол Јован Богослов, и после вториот Богослов, светиот Григориј, се јави како трет: Нов Богослов, којшто „како столб огнен, преку дејствителното делање на заповедите, го воведе новиот Израил во земјата на бестрастието“.[2]

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Свети Симеон Нов Богослов – Тајнописецот на обожението”

Епископ стобиски Давид: Простувањето во светлината на Воскресението

прочка

I. Определен, од страна на нововековниот хуманизам, како битие со погледот гордо кренат кон небото, но затоа, ќе додадеме, и со срце полно со земја, човекот како и секогаш, имајќи го самобитниот дар на слободата, особено денес е поставен пред изборот: ќе ги озакони ли своите непреобразени енергии, или, ќе го впери видот в земја, а срцето ќе го наполни со небо!

Во VI-от том на „Добротољубие“-то, како што, старецот Емилијан Симонопетритски, еден од извесните отци на нашево време, мудро ја именува книгата за простиот светогорски монах, преподобниот Силуан, се соочуваме со еден, за окото на душата, возбудлив настан од неговиот живот, којшто, пак, можно е, да предизвика метеж во мислата кај прагматичниот и бирократски настроен човек на новата епоха. Имено, пред да замине во манастир и да стане монах, тој бил присутен на една од селските веселби, набљудувајќи го човекот, патем негов пријател, којшто полетно играл свирејќи на хармоника. Го повикал, прашувајќи го: „како можеш да свириш и играш, кога имаш убиено човек“?! (инаку, го беше убил при пијана состојба, во една тепачка). Овој, пак, тргнувајќи го настрана, му одговорил: „додека бев во затворот, многу Му се молев на Бога да ми прости, и Бог ми прости. Затоа сега мирно играм“.[1] Continue reading “Епископ стобиски Давид: Простувањето во светлината на Воскресението”

Епископ стобијски Давид: Сусрет у Истини (осврт на књигу „Охридска Архиепископија у средњем веку“, проф. Ангелики Деликари)

исконИз штампе је изашла једна веома значајна књига, са насловом: „Охридска Архиепископија у средњем веку“, професорке Солунског универзитета Ангелики Деликари.

Већ на самом почетку наглашавам: значајна књига! Следствено, сваком читаоцу се логички намеће питање: у чему се састоји њена значајност? Овом приликом бих издвојио само неколико тачака:

а). садржина књиге представља уистину узбудљиво штиво, и сматрам да је за то заслужан факт одсуствовања схоластичког приступа, који као што изгледа представља главну одлику неплодног интелектуализма, који произлази из великог проблема савременог друштва, а то, у сваком случају, јесте индивидуализам. Чини ми се да један од критеријума који би требало сваки читаоц да постави, када приступа једном оваквом делу и када оцењује једно овакво научно дело, јесте управо онај критеријум који наглашавају многи умни људи, а то је следеће: интелектуално познање није раздвојено од његове практичне димензије, нити је пракса издвојена од теорије. Теорија и пракса се за нас налазе у једном литургијском јединству. Одатле, аутор ове књиге развија једну карактеристичну гносеологију, која очигледно произлази од начина живота, т. ј. из поменутог јединства теорије и праксе. Научник је, чини се, дужан да пође у истраживање првенствено од свог сопственог начина живота, као и од споменика једне конкретне реалности. Зато, предочавамо импресивну библиографију конкретне реалности, коју аутор користи и са којом у овој књизи улази у творачку расправу. На пример, госпођица Деликари цитира извор и вели: „истраживачи који гледају на Архиепископију као на орган хеленизовања словенског елемента заборављају на факт да је реч о византијској Архиепископији, и да њени припадници никада нису били искључиво само једнонационално становништво“, као што је чињеница и данас.

Continue reading “Епископ стобијски Давид: Сусрет у Истини (осврт на књигу „Охридска Архиепископија у средњем веку“, проф. Ангелики Деликари)”

Епископ стобијски Давид: Неговање бесмртности

sloboda„Архиепископ охридски Јован је, и поред свих злостављања и затварања, до краја остао веран Светом Предању Православне Цркве“, пише у Томосу о Аутономији, који је најсветија Пећка Патријаршија издала Православној Охридској Архиепископији. Овде поменуто Свето Предање нас учи да Бог постоји слободан као заједница; и још нас учи да слободну заједницу људи са Богом, у Цркви, ни врата пакла, ни врата смрти неће надвладати.

Због очувања саборности и јединства Цркве, Његово Блаженство Архиепископ охридски и Митрополит скопски г.г. Јован је, у задњих десет година, утамничен већ седам пута! Припадници раскола настављају прогон. Прошле 2013. године, Архиепископ охридски Јован је осуђен и по осми пут. Осуђен је на нове три године затвора. Са њим су осуђени на две године затвора условно и два Епископа, свештеници, монахиње и верници Охридске Архиепископије, само зато што су хтели да помогну и организују живот канонске Цркве у Републици Македонији.

Суштинско питање које се сада намеће јесте: да ли је могуће затворити слободну љубав? Свакако да то није могуће. Питање слободе, питање слободне љубави увек подразумева одговорност, јер ако у слободи нема одговорности, онда та слобода постаје – насиље према другима. Слобода без одговорности јесте лажна слобода, попут оне до танчина прецизно описане у овој књизи код философа на нарко-тржишту. Том лажном слободом расколници, без икакве одговорности пред Богом, тиранишу Цркву, тоталитаристички желећи да народу ускрате заједницу са Саборном Црквом. Зато и говоримо да је утамничени Архиепископ охридски Јован решио проблем раскола у Р. Македонији. Данас свако ко не жели да буде у расколу, има ту могућност да учествује у Саборној Литургији. Логично, због тога и постоји сав тај поменути прогон.

Continue reading “Епископ стобијски Давид: Неговање бесмртности”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов): Митрополитот црногорско-приморски Амфилохиј – чувар на Соборноста на Црквата! (одговор на клеветите во песната „Амфилохиј“, во изведба на пејачот Горан Трајкоски)

сослужување

Истакнатиот музичар и пејач Горан Трајкоски, во албумот на музичката група Мизар, со наслов „Кобна убавина“, од 2004 год., ја отпеа песната со наслов „Амфилохиј“. Од поединци, песната е окарактеризирана како „епска песна на Мизар за српскиот Владика Амфилохиј“, а на народот му се нуди под мотото без расудување: „сѐ за Македонија“; па, ете, под тоа: „сѐ“, да се подразбира дури и продлабочување на расколот врз темелите на клеветите, коишто споменатиот пејач ги пее за канонскиот Митрополит на Соборната Црква Христова, за Архиепископот цетињски Амфилохиј!

Сметавме дека не ќе беше добро Црквата веднаш да одговори на посочената стихотворба. Се разбира, ние немаме апсолутно ништо против личноста на авторот на песната, та следствено отсуствуваше и потребата да пишуваме одговор, тогаш кога неговата острастеност против Архиепископот цетињски и Митрополит црногорско-приморски Амфилохиј беше вжештена; бидејќи, долевање масло во огнот, никому не му е од полза! Затоа, си поставивме за цел трпеливо да сочекаме и, од една објективна временска дистанца, да согледаме што всушност се постигна со пеењето на предочената песна, притоа нагласувајќи дека ние ниту можеме, ниту сакаме да оспориме било чие право на слободен израз!

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов): Митрополитот црногорско-приморски Амфилохиј – чувар на Соборноста на Црквата! (одговор на клеветите во песната „Амфилохиј“, во изведба на пејачот Горан Трајкоски)”

Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид (Нинов): Митрополит црногорско-приморски Амфилохије – чувар Саборности Цркве! (Одговор на клевете у песми „Амфилохиј“, у изведби певача Горана Трајкоског)

сослужување

Истакнути музичар и певач Горан Трајкоски, на албуму музичке групе Мизар, насловљеном „Кобна убавина“ („Кобна лепота“), из 2004. године, отпевао је песму под насловом „Амфилохиј“. Од стране појединаца, песма је окарактерисана као „епска песма Мизара о српском Владици Амфилохију”, а народу се она нуди под мотом без расуђивања: „све за Македонију”; а под тим, ето, „свим”, подразумева се и продубљивање раскола на темељима клевета, које је поменути певач испевао о канонском Митрополиту Саборне Цркве Христове, о Архиепископу цетињском Амфилохију!

Сматрали смо да не би било добро да је Црква одмах одговорила на наведену стихотворбу. Разуме се да ми немамо апсолутно ништа против личности аутора поменуте песме, те следствено томе није било потребе да пишемо одговор у тренутку када је острашћеност овог музичара против Митрополита црногорско-приморског Амфилохија била усијана, будући да доливање уља на ватру никоме није од користи! Зато смо себи поставили циљ да стрпљиво чекамо и да са једне објективне временске дистанце сагледамо шта се заправо постигло испевањем поменуте песме, при том наглашавајући да ми нити можемо, нити желимо да оспоримо било чије право на слободно изражавање!

Continue reading “Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид (Нинов): Митрополит црногорско-приморски Амфилохије – чувар Саборности Цркве! (Одговор на клевете у песми „Амфилохиј“, у изведби певача Горана Трајкоског)”

Епископ стобиски Давид: 1700 години од Миланскиот Едикт! Ослободете го Архиепископот Јован!

Во оваа прилика, при претстојниов сосема кус осврт на актуелните состојби, коишто се однесуваат на непочитувањето на верските слободи во нашата земја, згуснато ќе се осврнеме исклучиво на социолошкиот аспект од предочениов проблем. За повод го имаме следново: историјата бележи дека оваа година се исполнуваат 1700 години од донесувањето на Миланскиот Едикт. Во суштина, Едиктот претставува одлука, декрет за религиска толеранција и прекин на секаков  прогон врз верска основа.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: 1700 години од Миланскиот Едикт! Ослободете го Архиепископот Јован!”

Bishop David of Stobi: 1700 years of the Edict of Milan! Free Archbishop Jovan!

On this occasion, in the present brief overview of the current situation, regarding the disrespect of the religious freedoms in our country, we will condensedly speak exclusively about the sociological aspect of the mentioned problem. As a motive we have the following: the history notes that this year marks the 1700 years since the declaration of the Edict of Milan. Essentially, the Edict is a decision, a decree of religious tolerance and abolition of every persecution on religious basis.

Continue reading “Bishop David of Stobi: 1700 years of the Edict of Milan! Free Archbishop Jovan!”

Επίσκοπος στοβίων Δαβίδ: 1700 χρόνια από το Διάταγμα των Μεδιολάνων! Αποφυλακίστε τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη!

Με την ευκαιρία αυτή, κατά την προσεχή πολύ σύντομη επισκόπηση της τρέχουσας κατάστασης σχετικά με την παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών στη χώρα μας, συνοπτικά θα δούμε αποκλειστικά την κοινωνιολογική πτυχή του προβλήματος. Για αφορμή έχουμε τα εξής: η ιστορία δείχνει ότι φέτος συμπληρώνονται τα 1700 χρόνια από του Διατάγματος των Μεδιολάνων. Στην ουσία, το Διάταγμα είναι μια απόφαση ανεξιθρησκίας και παύση κάθε δίωξης για θρησκευτικούς λόγους.

Continue reading “Επίσκοπος στοβίων Δαβίδ: 1700 χρόνια από το Διάταγμα των Μεδιολάνων! Αποφυλακίστε τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη!”

Епископ стобијски Давид: 1700 година од Миланског Едикта! Ослободите Архиепископа Јована!

У овој прилици, пре предстојећег сасвим кратког освртa на актуелна стања, која се односе на непоштовање верских слобода у нашој земљи, подробно ћемо се осврнути искључиво на социолошки аспект предоченог проблема. Повод нам је следећи: историја бележи да се ове године навршава 1700 година доношења Миланског Едикта. У суштини, Едикт представља одлуку, декрет о религијској толеранцији и прекиду сваког прогона на верској основи.

Continue reading “Епископ стобијски Давид: 1700 година од Миланског Едикта! Ослободите Архиепископа Јована!”

За дејноста на православниот мисионерски центар “о. Даниил Сисоев”

Група православи Христијани, според своите можности, одвоиле средства за, на јазикот на православните браќа во Монголија, Индонезија и Пакистан, да бидат отпечатени книгите на нашиот и нивниот свети Николај охридски и жички: Верата на образованите луѓе (Толкување на Симболот на Верата), Верата на Светите (Катихизис на Источната Православна Црква) и Толкување на Господовата Молитва, во издание на Православниот мисионерски центар “о. Даниил Сисоев”, од Р. Србија.

На барање на мисионерскиот центар, во гореспоменатите книги, преведен на јазиците во земјите кадешто се објавени, отпечатен е и следниов предговор:

Давид Епископ стобијски и Администратор струмички

О делатности православног мисионарског центра «о. Даниил Сисојев»

Преподобни Симеон Нови Богослов каже да православним хришћанином може да се назове само онај човек, који је бар једном у животу имао мистични опит сусрета са Богом, лице у лице. Заиста, православна Црква јесте радионица обожења, место тог сусрета, јер само у Цркви, причешћујући се Телом и Крвљу Христовим, православни Хришћани сусрећу и сазерцавају несаздану светлост Божију, и откривају смисао речи светог Атанасија Великог да је: Бог постао човек, како би човек могао постати бог по благодати.
Continue reading “За дејноста на православниот мисионерски центар “о. Даниил Сисоев””

Епископ стобиски Давид: Демократијата без верски слободи не е демократија

Власта на Р. Македонија поттикнува верски судири.

На 11-ти Мај 2011 год., на повик на граѓаните од Кавадарци, коишто припаѓаат на Православната Охридска Архиепископија, Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко беше замолен да ја соврши службата на погребението на покојниот татко, на една од монахињите на Архиепископијата.

Еден ден после извесните слики на државниот срам, коишто ги видовме на закопот, ги слушнавме и изјавите на претставникот на државата, директорот на градската капела во Кавадарци, г. Илија Бојаџиев, дека Епископот г. Марко: „требал да праша свештеник на МПЦ дали може да ја соврши службата„! и на претставникот на МПЦ, г. Агатангел дека: „не го дозволил опелото затоа што тоа е спротивно на каноните“!

Со посочениве изјави на претставниците на државата и на МПЦ, недвосмислено се прекршува уставната определба за „одвоеност на државата од МПЦ“ (Член 19), со што целосно биваат загрозени принципите на демократијата во делумно слободната Р. Македонија (види тука). Одненадеж, значи, каноните на МПЦ стануваат државни закони и обратно. Како по обичај, надлежните за функционирањето на демократското уредување во Р. Македонија, завиени се во пословичниот – молк!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Демократијата без верски слободи не е демократија”