Епископ стобиски Давид: Средба во Вистината!

delikari.jpg

Ваша Еминенцијо господине министер, почитувани професори, возљубен претставнику на Митрополитот солунски, возљубени отци, дами и господа,

ми претставува особена чест што можам да учествувам во промовирањето на оваа значајна книга, со наслов „Охридската Архиепископија во средниот век“ на почитуваната професорка (од Одделот за историја и археологија при Аристотеловиот универзитет во Солун), и автор на книгата, г-ѓа Ангелики Деликари.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Средба во Вистината!”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!

(превод на омилијата изговорена на 23 Јуни 2016 г., на свештеничкото собрание во „Павловиот Културен Центар“, во Верија, Р. Грција, по повод прославата во Веријската Митрополија на 1100 години од упокоението на свети Климент Охридски)

Високопреосвештен Митрополите на Верија, Науса и Кампанија г. Пантелејмон, чесни отци,

во редовите што следуваат, преку еден аргументиран и непристрасен пристап, ќе се осврнеме на контекстот во којшто, на сцената на историјата, се појавува една исклучително блескава личност, а таква личност бездруго е светиот Климент Охридски! Потоа, накратко, тогашните историски околности ќе ги споредиме со сегашноста, со единствена цел: од изложеното во ова обраќање, секој мислечки човек, без принуда, да има можност самиот да донесе заклучок, што светиот Климент е, а што не е, од она, коешто различните научни и помалку научни пристапи ни го претставуваат во однос на неговата личност и дејност.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!”

Кон познанието / Човекот поет

степwp

По повод 10-годишнината од архиерејската хиротонија на Епископот стобиски и Местобљустител струмички Давид, Струмичката Епископија на Православната Охридска Архиепископија ги објавува следните, нови наслови:

Continue reading “Кон познанието / Човекот поет”

Епископ стобиски Давид (Нинов): Политички суд врз метаисторијата!

(Завршен збор, изговорен на 14 Март 2017 г., во Основниот суд Скопје I, во процесот „перење пари“, при повторното судење, после укинувањето на првата осудителна пресуда од страна на Врховниот суд)

суд

Почитуван суде,

не знам дали е и Ваше, но мое лично уверување е дека законите, според коишто се раководи еден суд, не се, или не би требало да бидат заробени во тесни и неплодни рамки, туку тие го содржат духот на плодноста, ако сакате ќе го именуваме – дух на човекољубието, кој чини правото да биде креативна наука, која во едно општество сведочи за широчината и длабочината на човековото битие, за неговото остварување како личност во таквата творечка атмосфера, во таквиот изградувачки општествен амбиент.

Continue reading “Епископ стобиски Давид (Нинов): Политички суд врз метаисторијата!”

Епископ стобиски Давид: Свети Симеон Нов Богослов – Тајнописецот на обожението

(текстот е отпечатен како предговор на изданието: „Акатист на светиот Симеон Нов Богослов“)

Акатистот, како што посочува и самата етимологија на зборот (ακάθιστος), е молитва којашто се совршува неседејќи, туку стоејќи, бивајќи исправен. Во богатата ризница на Коработ на нашето спасение, акатистот претставува ремек дело на црковната химнографија. Без двеумење, ќе речеме дека во Црквата и не постои личност на којашто не ѝ е познат акатистот посветен на Пресвета Богородица, којшто на мнозина им е секојдневна молитва, а во храмот особено торжествено се чита во саботата што ѝ претходи на петтата седмица од Великиот Пост.

Акатистот се состои од дванаесет мали строфи – кондаци, и дванаесет големи строфи – икоси, посветени на Христа, Пресвета Богородица или на светителите. Особеност на оваа поезија се извесните, како што се наречени: херетизми,[1] односно усрдните восклици: Радувај се!, упатени оному, на когошто акатистот е посветен.

Пред нас го имаме акатистот на оној, којшто себеси се умртви за сè што постои во светот, бидејќи го заиска животот сокриен во Христа Бога. Пред очи ги имаме молитвените воскликнувања кон оној, којшто после првиот – светиот Апостол Јован Богослов, и после вториот Богослов, светиот Григориј, се јави како трет: Нов Богослов, којшто „како столб огнен, преку дејствителното делање на заповедите, го воведе новиот Израил во земјата на бестрастието“.[2]

Светиот Симеон Нов Богослов е мошне бележита отечка појава од X–от, односно XI–от век, (949–1022). И покрај обидите на Западот да изврши влијание со неодржливите ставови дека светиот Симеон Нов Богослов е „декадентен“ теолог, тој останува ревносно читан и подражаван во монашките (и, не само во монашките), средини на православниот Исток. Следствено, неговата важност и неговата актуелност за нашето совремие ги наоѓаме во мистичната теологија, произлегувашта од неговиот живот, каде што светиот Симеон Нов Богослов ги опфаќа суштинските прашања за созерцанието на божествената светлина и гледањето на Самиот Христос, што, пак, е сосема можно, бидејќи Синот Божји Самиот Се даде да биде виден како овоплотен Богочовек. Ваквата, за нас, осмислувачка цел на животот, според внатрешната философија на православната, мажествена побожност, бива третирана во исихастичката лектира на светиот Симеон Нов Богослов, со јасен призвук дека во тој возвишен призив, за жал, удел немаат ниту стерилниот рационализам на модерниот човек, ниту, денес, бездруго би го посочиле, веќе пословичниот раскол од МПЦ-овски калибар, ниту, пак, било што друго вон Соборната Црква.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Свети Симеон Нов Богослов – Тајнописецот на обожението”