Епископ стобиски Давид: Простувањето во светлината на Воскресението

прочка

I. Определен, од страна на нововековниот хуманизам, како битие со погледот гордо кренат кон небото, но затоа, ќе додадеме, и со срце полно со земја, човекот како и секогаш, имајќи го самобитниот дар на слободата, особено денес е поставен пред изборот: ќе ги озакони ли своите непреобразени енергии, или, ќе го впери видот в земја, а срцето ќе го наполни со небо!

Во VI-от том на „Добротољубие“-то, како што, старецот Емилијан Симонопетритски, еден од извесните отци на нашево време, мудро ја именува книгата за простиот светогорски монах, преподобниот Силуан, се соочуваме со еден, за окото на душата, возбудлив настан од неговиот живот, којшто, пак, можно е, да предизвика метеж во мислата кај прагматичниот и бирократски настроен човек на новата епоха. Имено, пред да замине во манастир и да стане монах, тој бил присутен на една од селските веселби, набљудувајќи го човекот, патем негов пријател, којшто полетно играл свирејќи на хармоника. Го повикал, прашувајќи го: „како можеш да свириш и играш, кога имаш убиено човек“?! (инаку, го беше убил при пијана состојба, во една тепачка). Овој, пак, тргнувајќи го настрана, му одговорил: „додека бев во затворот, многу Му се молев на Бога да ми прости, и Бог ми прости. Затоа сега мирно играм“.[1] Уште тогаш старецот Силуан разбрал дека е возможно да се измоли од Бога простување на гревовите, истовремено сфаќајќи го и духовниот мир на неговиот другар, кому му е простен гревот. Според зборовите на авторот, на таа со божествена мудрост исполнета книга, старецот Софрониј (Сахаров), овој настан сведочи за длабоката свест за гревот и за силното чувство на преумување, покајание; оти, конечно, невозможно е да се побара, а, и да се добие прошка без свеста за гревот како промашување на целта, не само од аспект на морал, но пред сè свест за наследената, падната природа на првиот човек Адам. Неопходно е да се истакне дека Црквата од Исток никогаш не учела оти треба да се биде само добар, дека крајната цел во животот е да се стане добар. Ако, пак, денес се среќаваме со таквата неплодна, моралистичка проповед, повикани сме да знаеме дека станува збор за влијанието на римокатоличката, односно протестантската, схоластичка традиција, којашто е различна од светото предание на Православието.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Простувањето во светлината на Воскресението”

Епископ стобијски Давид: Сусрет у Истини (осврт на књигу „Охридска Архиепископија у средњем веку“, проф. Ангелики Деликари)

Из штампе је изашла једна веома значајна књига, са насловом: „Охридска Архиепископија у средњем веку“, професорке Солунског универзитета Ангелики Деликари.

Већ на самом почетку наглашавам: значајна књига! Следствено, сваком читаоцу се логички намеће питање: у чему се састоји њена значајност? Овом приликом бих издвојио само неколико тачака:

Continue reading “Епископ стобијски Давид: Сусрет у Истини (осврт на књигу „Охридска Архиепископија у средњем веку“, проф. Ангелики Деликари)”

Епископ стобијски Давид: Неговање бесмртности

(предговор књиге Архиепископа охридског и Митрополита скопског Јована „Слобода у затвору“ друго допуњено издање, Београд – Скопље, 2015. године)

„Архиепископ охридски Јован је, и поред свих злостављања и затварања, до краја остао веран Светом Предању Православне Цркве“, пише у Томосу о Аутономији, који је најсветија Пећка Патријаршија издала Православној Охридској Архиепископији. Овде поменуто Свето Предање нас учи да Бог постоји слободан као заједница; и још нас учи да слободну заједницу људи са Богом, у Цркви, ни врата пакла, ни врата смрти неће надвладати.

Continue reading “Епископ стобијски Давид: Неговање бесмртности”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов): Митрополитот црногорско-приморски Амфилохиј – чувар на Соборноста на Црквата! (одговор на клеветите во песната „Амфилохиј“, во изведба на пејачот Горан Трајкоски)

сослужување

Истакнатиот музичар и пејач Горан Трајкоски, во албумот на музичката група Мизар, со наслов „Кобна убавина“, од 2004 год., ја отпеа песната со наслов „Амфилохиј“. Од поединци, песната е окарактеризирана како „епска песна на Мизар за српскиот Владика Амфилохиј“, а на народот му се нуди под мотото без расудување: „сѐ за Македонија“; па, ете, под тоа: „сѐ“, да се подразбира дури и продлабочување на расколот врз темелите на клеветите, коишто споменатиот пејач ги пее за канонскиот Митрополит на Соборната Црква Христова, за Архиепископот цетињски Амфилохиј!

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид (Нинов): Митрополитот црногорско-приморски Амфилохиј – чувар на Соборноста на Црквата! (одговор на клеветите во песната „Амфилохиј“, во изведба на пејачот Горан Трајкоски)”

Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид (Нинов): Митрополит црногорско-приморски Амфилохије – чувар Саборности Цркве! (Одговор на клевете у песми „Амфилохиј“, у изведби певача Горана Трајкоског)

сослужување

Истакнути музичар и певач Горан Трајкоски, на албуму музичке групе Мизар, насловљеном „Кобна убавина“ („Кобна лепота“), из 2004. године, отпевао је песму под насловом „Амфилохиј“. Од стране појединаца, песма је окарактерисана као „епска песма Мизара о српском Владици Амфилохију”, а народу се она нуди под мотом без расуђивања: „све за Македонију”; а под тим, ето, „свим”, подразумева се и продубљивање раскола на темељима клевета, које је поменути певач испевао о канонском Митрополиту Саборне Цркве Христове, о Архиепископу цетињском Амфилохију!

Continue reading “Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид (Нинов): Митрополит црногорско-приморски Амфилохије – чувар Саборности Цркве! (Одговор на клевете у песми „Амфилохиј“, у изведби певача Горана Трајкоског)”