Епископ стобиски Давид: Обраќање на Молебниот канон на Пресвета Богородица

канон

(од денешната служба на Молебниот канон на Пресвета Богородица)

Верувам, ќе се согласиме дека не е мал бројот на луѓето, коишто го поседуваат површното сфаќање за православието, како само за една од многуте религии, кои имаат единствена цел, а таа е да ги подготват луѓето за живот после смртта.

Оние, коишто така веруваат, го сфаќаат православието исклучиво како живеење, кое не се однесува толку на сегашноста, колку само на некаков си futur. Таквиот пристап прави од луѓето пасивни личности, коишто престануваат да бидат творци на различни убави нешта, та само си чекаат да умрат за да отидат во Рајот, единствено заради тоа што за време на животот биле православни.

Други, пак, заинтересирани се православието да им помогне да заживеат подобро во овој живот. Превземаат дејствија со кои ги задолжуваат свештенослужителите низ разни храмови да се молат за нив со молитви кои ќе им помогнат добро да им напредува работата, да имаат мир во бракот и слично.

Но, не е добро кога некој сака едно камче да го претстави како цел мозаик!

Конечно и недвосмислено, православието не е религија, не е заглавено во калапи, и секој што тоа не го сфаќа, не го ни разбира православното Христијанство!

Во автентичното православие се случува едно секојдневно, динамично исцеление на умот, едно секојдневно, активно и длабоко менување на начинот на мислење и постоење со подобар и подобар квалитет, сега и овде, бидејќи „во Адот нема преумување!“

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Обраќање на Молебниот канон на Пресвета Богородица”

Circle

1.

When a man has already wilted

This means he’s past his bloom

Gone beyond perfections

Falling like withered leaf

Onto the hardened earth.

When a pesserby sees

The wind palying with that leaf

He will not know his soul

Has built a shrine

That invokes the great storm.

2.

I can see through

The second side

Of the mirror.

On the first I am crucified.

We eat

Dry crusts of wisdom.

We face the mirror.

David Ninov, An Island on Land, Anthology of contemporary macedonian poetry, Macquarie University, 1999

Отзвук

Заспал бях в магдоноза

Когато баба ми

Ми бутна

Мастило в ръката

На късче хартия

Да напиша

Мъртвите.

Кой ли женски хор

С винова лоза на главата

Ще испее тези имена?

Когато Ойдипод дойде

С молба към мен

Да положи подутите си стъпала върху умиращтия

Лист,

Научих мъжки

Азбуката на отзвука.

Давид Нинов, Кръг, национално младежко списание за литература преводи и графика, специално издание за текст и визия от балканите, 20 / 2002

Эдиповаь немощь. Запятая.

Разрушу пространство между мной и листом

Влезу с выпученными глазами

Вылезу с ясным языком

Как это возможно

Когда меня гонит страх запятой

Она как круг вытекающего глаза

Она как уста с языком драгона

Мешает мне

Вдохнутъ силы

В эту песню

***

Наг есмь и пуст есмь,

На краю стоя, вижу сорбь – позади,

А впереди – любовь, ставшая страхом

Пустоты перед голосом младенца.

На подвиг, лишь только заслышится пение

И только так слово перейдет

Из сердца в ум и снова в сердце,

Ибо пуст есмь и есмь наг.

Давид Нинов, Навстречу солнцу, македонская поэзия XIX-XX веков в руских переводак, „Ключ“, Москва, 1997

Topos

The wind blew off mu tears…

… as a magistrate

I stood over the fair

I look at the motion from beyond

… only to sarry on alone … while deep down

I call out, Eumelos, Polimnastos,

Psapfa

Mimnermos, Archiloshos

I dig into my own roots as a rooster

To bury the Topos

Of their visible protruding

Finally

I create it

The Fair – a sale of sick actions

Aishilles Sophocles Euripides

Hazardous hymns of Wind

With brimfuel eyes

I unearth

The Topos

David Ninov, The song beyond song, Anthology of contemporary macedonian poetry, Stremez, 1997