An Interview with Abbot David (Ninov), conducted by the St. Herman of Alaska Brotherhood in November 2005

Q: Can you tell us about the early history of the Ohrid Archdiocese?

A: I am sure that, for Orthodox Christians, the Church has never been only the past. It is their present and their future. But, certainly, it is to be emphasized that the Ohrid Archbishopric has an ancient and rich history. One of its more renowned historians, Ivan Snegarov, in his work History of the Ohrid Archdiocese (which is an excellent historical text for those who wish to learn more about the history of the Ohrid Archdiocese), notes that the beginning of the Ohrid Archbishopric was in 870. The Emperor Basil II, and after him a few other Byzantine emperors, confirmed its jurisdiction with imperial chrysobulls. The Archbishop of Ohrid, because of the extraordinary importance he had during that period (the eleventh to twelfth centuries), signed the local assembly papers following the Patriarch of Constantinople. Throughout the centuries, the Ohrid Archdiocese was spread over the greater part of the Balkan Peninsula, and it is essential to note that its jurisdiction and scope of missionary work included almost all the peoples of the Balkans.

Continue reading “An Interview with Abbot David (Ninov), conducted by the St. Herman of Alaska Brotherhood in November 2005”

Глас Јавности / The Public Voice

The Belgrade daily “Glas Javnosti” (“The Public Voice”) published an interview today with Abbot David (Ninov) of the Ochrid Archdiocese. Given that this interview is an authentic testimony by one of the closest co-workers of the imprisoned Primate of the Autonomous Archdiocese of Ochrid, the Archbishop of Ochrid and Metropolitan of Skoplje Kyr Jovan, we present it in its entirety.

What preceded the imprisonment of Archbishop Jovan and what were the reasons for which he was sentenced to two and a half years in prison?

All of these events were preceded by a schism, which, according to Orthodox teachings, means existing outside of the salvific borders of the Church. It is a generally known fact that the father and mother of the schismatic bishops of the self-proclaimed Macedonian Orthodox Church – is the Communist government of the former Yugoslavia. Archbishop Jovan healed that schism by entering into canonical unity with the Patriarchate of Pec and with the remaining Orthodox Churches. This is the only reason for which he was sentenced, as that action of his does not fit into their concept of a Macedonian totalitarian-neo-communist matrix as their life style.

Continue reading “Глас Јавности / The Public Voice”

Circle

1.

When a man has already wilted

This means he’s past his bloom

Gone beyond perfections

Falling like withered leaf

Onto the hardened earth.

When a pesserby sees

The wind palying with that leaf

He will not know his soul

Has built a shrine

That invokes the great storm.

2.

I can see through

The second side

Of the mirror.

On the first I am crucified.

We eat

Dry crusts of wisdom.

We face the mirror.

David Ninov, An Island on Land, Anthology of contemporary macedonian poetry, Macquarie University, 1999

Отзвук

Заспал бях в магдоноза

Когато баба ми

Ми бутна

Мастило в ръката

На късче хартия

Да напиша

Мъртвите.

Кой ли женски хор

С винова лоза на главата

Ще испее тези имена?

Когато Ойдипод дойде

С молба към мен

Да положи подутите си стъпала върху умиращтия

Лист,

Научих мъжки

Азбуката на отзвука.

Давид Нинов, Кръг, национално младежко списание за литература преводи и графика, специално издание за текст и визия от балканите, 20 / 2002

Эдиповаь немощь. Запятая.

Разрушу пространство между мной и листом

Влезу с выпученными глазами

Вылезу с ясным языком

Как это возможно

Когда меня гонит страх запятой

Она как круг вытекающего глаза

Она как уста с языком драгона

Мешает мне

Вдохнутъ силы

В эту песню

***

Наг есмь и пуст есмь,

На краю стоя, вижу сорбь – позади,

А впереди – любовь, ставшая страхом

Пустоты перед голосом младенца.

На подвиг, лишь только заслышится пение

И только так слово перейдет

Из сердца в ум и снова в сердце,

Ибо пуст есмь и есмь наг.

Давид Нинов, Навстречу солнцу, македонская поэзия XIX-XX веков в руских переводак, „Ключ“, Москва, 1997

Епископ Атанасиј вомировен захумско-херцеговински: За Тајната на Црквата Христова и Нејзините Свети Канони

Битието и животот на Црквата, нејзиното естество и суштествување, се наоѓа во нејзиното соединување и единство со Христа, нејзиниот Господ и Спасител, богочовечката Првина, Темел и Глава на Црквата, и во Него и со Него – со Светата и Живототворна Троица, Единиот Жив и Вистинит Бог. Нашето, и лично, и заедничко христијанско битие, живот и спасение е само во соединување и единство со Црквата како Тело Христово, оживувано, одушевувано и вдахновувано со Духот Свети, Утешителот, по благата воља на Бога Отца.

Така говореше, учеше и делаше самиот Господ Христос (Јн. 14. 6,16, 17,26; 17. 1-3, 17-26). Така говореа, учеа и делуваа и Неговите Свети Апостоли и нивните наследници Светите Отци на Црквата. “Трудете се да го чувате единството на Духот со врските на мирот: Едно тело сте и еден Дух, како што сте и повикани во една надеж на призивот ваш. Еден е Господ, една е верата, едно е крштението, еден е Бог и Отец на сите, Којшто е над сите, низ сé и во сите нас. И на секој од нас (во Црквата) ни даде благодат според мерата на дарот Христов”, вели Апостолот (Еф. 4. 3-7). И, уште: “Чашата на благословот којашто ја благословуваме (=во Евхаристијата=Литургијата на Црквата), не е ли заедница на крвта Христова? Лебот којшто го прекршуваме (=во Евхаристијата=Литургијата) не е ли заедница на телото Христово? Бидејќи еден е лебот – едно тело сме ние многуте, бидејќи сите од еден леб се причестуваме” (1Кор. 10. 16,17).

Continue reading “Епископ Атанасиј вомировен захумско-херцеговински: За Тајната на Црквата Христова и Нејзините Свети Канони”

Архимандрит Георгиј Григоријатски: Неуспехот на мнозина луѓе да достигнат обожение

Иако го примивме призивот за таа голема цел, да се соединиме со Бога, да станеме богови по благодат, и да се радуваме на големиот благослов за којшто нашиот Творец и Создател нé создаде, ние често живееме како оваа најголема и највозвишена цел да не постои. Оттука, нашиот живот е полн со неуспеси.

Светиот Бог нас нé создаде за обожение. Затоа, ако не успееме да се обожиме, сиот наш живот е неуспех.

Дозволете да спомнеме неколку причини за ова:

 а) Предаденоста на земни грижи

Можеме да правиме многу убави работи, да студираме, да имаме професија, семејство, да се богатиме, да правиме милосрдие. Ако се однесуваме и го восприемаме светот евхаристиски, како дар Божји, тогаш сé нé соединува со Него, и станува пат за соединување со Него. Сепак, ако не се соединиме со Бога, тогаш имаме – неуспех. Сé е залудно.

Луѓето обично не успеваат бидејќи се заблудени од вторичните цели во нивниот живот. Тие не го поставуваат обожението како прва и најважна цел. Со сето срце се даваат себеси на вторичните цели и забораваат дека “само едно е потребно” (Лука 10. 42).

Особено во денешно време луѓето секогаш се окупирани и постојано се во движење – можеби тоа е демонска шема за да ги излаже избраните – и како резултат на тоа тие го занемаруваат своето спасение. На пример, денес мораме да учиме, да читаме; оттука – немаме време за молитва, немаме време за учество во црковните служби, немаме време за исповед и Света Причест! Утре ќе треба да присуствуваме на средби и конгреси, ќе треба да исполниме социјални и лични одговорности; како тогаш да најдеме време за Бога? Следниот ден ќе треба да присуствуваме на свадба, и на други семејни задолженија; оттука, невозможно е да се зафатиме со духовни работи. Ние постојано му повторуваме на Бога: “не можам да дојдам… Те молам извини ме” (Лука 14. 19, 20). И така, сé што е убаво и законито ја губи својата вредност. Гореспомнатото ќе има вистинска, суштинска вредност кога ќе биде извршено со Божјата благодат. Со други зборови кога се извршува во слава на Бога. Делата имаат вистинска и суштинска вредност кога не престануваме да го посакуваме и да се стремиме кон она што е зад учењето, професијата, зад семејството и зад сите други добри и свети одговорности и активности. Сите тие имаат вистинска, суштинска вредност кога не престануваме да копнееме за обожението. Тоа се случува тогаш кога сите тие го наоѓаат своето вистинско значење и својата вечна перспектива, та и ние од нив да добиваме полза.

Continue reading “Архимандрит Георгиј Григоријатски: Неуспехот на мнозина луѓе да достигнат обожение”

Topos

The wind blew off mu tears…

… as a magistrate

I stood over the fair

I look at the motion from beyond

… only to sarry on alone … while deep down

I call out, Eumelos, Polimnastos,

Psapfa

Mimnermos, Archiloshos

I dig into my own roots as a rooster

To bury the Topos

Of their visible protruding

Finally

I create it

The Fair – a sale of sick actions

Aishilles Sophocles Euripides

Hazardous hymns of Wind

With brimfuel eyes

I unearth

The Topos

David Ninov, The song beyond song, Anthology of contemporary macedonian poetry, Stremez, 1997

Житие на светиот отец наш Симеон Нов Богослов

Доблеста е огнено и чудесно нешто; таа е во состојба, разгорувајќи ја жарта на божествената љубов, сета душа да ја претвори во оган; и моќ има да го раскрили умот, та од земјата да го вознесе на небесата, и сиот човек да го направи бог по благодат. Бидејќи и овој, велик Симеон, за кого сега станува збор, со сето срце ја засака доблеста и како никој друг се возвиши на нејзините славни висини, потребно е да ги искажеме неговите подвизи и  неговиот живот полн со војувања и борба за доблест.

Светиот Симеон Нов Богослов се родил 949-та година, во селото Галата, Пафлагонија (Мала Азија), од познати и богати родители, влијателни кај локалното благородништво. Уште како дете, кротко и со блага нарав, покажувал исклучителни способности. А, кога пораснал, родителите го испратиле во престолнината Цариград, при нивниот роднина којшто бил близок до императорот. Откако ги завршил таканаречените граматички курсеви, потребно било да премине на повисокиот степен на образование – философските курсеви, но тој се откажал од нив, плашејќи се да не се вовлече во нешто непотребно. Чичко му, пак, при когошто живеел, побрзал да му направи кариера, претставувајќи го пред браќата совладетели Василиј II и Константин VIII, Порфирородните, коишто и го причислиле кон чинот на царедворците.

Continue reading “Житие на светиот отец наш Симеон Нов Богослов”

Игумен Давид (Нинов): Медиите и Тяхната (Не)Отговорност в Р. Македониия

къс очерк за медиите и замешателствата които ги предизвикват във спрега с разколничкия синод на МПЦ contra канонския поредък на Православната Охридска Архиепископия

Международна православна конференция Сътрудничеството на Црквата и медиите Софийска духовна семинария „Св. Иван Рилски“.

9 – 11 ноември 2004 г. гр. София

Ваши Високопреосвещенства, Ваши Преосвещенства, Високопреподобни и Преподобни отци, в Христа Бога братя и сестри,

смятам че на много им е познато специфичното състояние на Църката в Р. Македония и дялът тъкмо на медиите в креирането на тези събития, но всепак в началото ми е дължност в къси черти да дам изложение –  което ще се държи към православната еклисиология, разтоварено от вякакъв националшовинизам характерен за нашите земи, и в същото време толкова атипичен за духовноста на Источната Църква, защoто в Христа няма вече нито Юдеин нито Елин,[1] – а с този очерк бегло ще хвърлим поглед на историята на разкола в нашето отечество и неговото разрушително действо върху елементарния критерий на народа за това какво е Църквата и какво не е.

Както и в другите источно европейски земи така и в Р. Македония найжестокото прогонване срещу Църквата започва с идването на власт на Комунистическата Партия. Но докат в другите земи гоненето на Църквата беше от отворен тип, в Р. Македония комунистите действаха перфидно, опитвайки се под наметката на свободата и националното осъзнаване, според болшевическото разбиране на тази дума, същeвремено за своята еднократна употреба, да „създадът“ своя лъжлива църква, а да използват и понижат Православната Църква[2]. Така под булото на национализма македонските комунисти създават марионетска верска организация в служба на държавно-полицейските интереси[3].

Continue reading “Игумен Давид (Нинов): Медиите и Тяхната (Не)Отговорност в Р. Македониия”