Епископ стобиски Давид: Здравиот атеизам е подобар од болниот теизам!

%d0%bf%d0%bb%d1%83%d1%81%d0%b8%d0%bd%d1%84%d0%be-02-11-2016

Се добива впечаток дека во нашето општество сѐ уште провејува таков конзервативен пристап, кој не ретко прожектира црно-бела слика во однос на философијата, која секој човек има право да ја избере за сопствен стил на постоење. Како метастаза од поларизацијата на вредностите, карактеристична за времето на еднопартизмот, посочениот малиген конзервативизам, се чини, лесно може да се идентификува со малограѓанштина, која ја надминува онаа од пословичните губернии на Чехов.

Конкретно, станува збор за следново! Една проста дефиниција го одредува атеизмот како: „теорија која поддржува одрекување на постоењето на Бога“ (A. Lalande). Но, дали е тоа единствената можна одредба? Луѓето, кои до неодамна го одрекуваа постоењето на Бога, тогашниот идеолошки пристап сега си го заменуваат со друг, т.е., заради политичка мода ги жигосуваат атеистите. Така пројавуваат отсуство на свест дека посоченото жигосување не е автентичен дискурс за било која верска припадност, или, барем, не би требало да биде. Оттука, горепосочената одредба за атеизмот не е единствената можна, и денес таа не е кадарна да ја покрие разноликоста на облиците на атеизмот, ниту областите во кои овој феномен се изразува. Атеизмот денес не се затвора исклучиво во ставање на верата под сомнеж. Тој се распространува низ многу рамништа на културата, философијата, уметноста, етиката, науката, економијата, политиката.

Раѓањето на атеизмот на Западот, како причина ја имаше схоластичката, антропоморфна претстава за Бога, според која сѐ што е човекот, истото тоа е и Бог, само во суперлатив. Реагирајќи на римокатоличкиов схоластицизам, Фоербах истакнува дека теологијата не е ништо друго освен идеализирана антропологија, иако самиот вели дека не е атеист. Но, спротивно на схоластицизмот, согласно на православната, одрекувачка теологија, поради која атеизмот и не се роди на Истокот, Бог е неспознатлив според неговата трансцедентна суштина. Следствено, човекот може да знае само што Бог не е! На пр., не е неправда!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Здравиот атеизам е подобар од болниот теизам!”

Епископ стобиски Давид: Демитологизација сега!

%d0%bf%d0%bb%d1%83%d1%81%d0%b8%d0%bd%d1%84%d0%be-26-10-2016

Никогаш нема да си дозволам да го квалификувам приватниот живот на било кој човек. По ниту една цена, нема да удрам по личност, доколку не можам по аргументите! Сметам дека со клевети се служат инфериорните луѓе, оние што се обидуваат сопствената оскудност да ја покријат со оцрнување на другите, кои се наоѓаат на повозвишено рамниште од нив! Затоа, попрвин прифаќам да ми биде нанесена неправда, отколку јас да онеправдам некого! Земајќи го реченово во вид, никогаш нема да пишувам против личноста на новинарот Бранко Ѓорѓевски, а, колку и да не се сложувам со неговите написи, секогаш и без остаток, ќе ја бранам неговата слобода на израз.

Сепак, токму горепосочениот став, ме ослободува да оспорам конкретни чкртаници, кои Бранко Ѓорѓевски ѝ ги сервирал на јавноста, за таа, безмалку, само да ги голтне. Имено, добив примерок на „Дневник“ (6. 10. 2016 год., бр. 6183), кадешто Бранко Ѓорѓевски потпишал текст, испишан со невистини! Оттука, конструктивно е, на истата јавност да ѝ бидат испроблематизирани невистините, притоа без да сервирам заклучоци, туку да ги поттикнам читателите, самите да дојдат до нив.

Овојпат ќе се осврнам на две невистини! Прво, Бранко Ѓорѓевски, со бомбастичен наслов најавува дека „Черепот на св. Климент по 700 години ќе дојде во Македонија“, и тоа „во 2020 год.“, како „резултат на подготвеноста на грчкиот архимандрит Порфириј“, од манастирот во Р. Грција, кадешто се наоѓа главата на св. Климент Охридски. Изворот, кој му ја пласирал оваа информација, ја жртвувал посетата на архимандритот Порфириј за еднократно себерекламирање, а новинарот наседнал. Се поставува логичното прашање: зошто Бранко Ѓорѓевски не му се јавил на архимандритот Порфириј? Зар не ќе беше веродостојно, доколку ни имаше напишано дека лично се чул или видел со архимандритот Порфириј, и од него добил потврда на информацијата? Но, не постапил така! Тоа, пак, сведочи за неговиот непрофесионален пристап кон темата! Ако не може да го добие отецот Порфириј, му стојам на располагање да му овозможам контакт. Но, едно е сигурно, доколку после четири години, МПЦ-ОА е сѐ уште непризната, тогаш ќе ги потсетам читателите на обидите за нивно замајување со изнесените невистини во однос на доаѓањето на св. Климент! Бидејќи, дури и да е повод „манастирски јубилеј“, за жал, черепот, бездруго нема да биде донесен во непризната црква! Инаку, ќе им беше донесен и досега!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Демитологизација сега!”

Епископ стобиски Давид: The Doors!

%d1%81%d0%bf-20-10-2016

Нешто повеќе од четврт век, како Сизифи се бориме да го извишиме нашето познание, да го издигнеме нашето заедничко бивствување до врвот на самовластноста, т.е. до артикулирање и целосна слобода на човековата волја, значи до точката без враќање назад. Но, овој подвиг, досега се покажува претежок товар, кој в миг ни се лизга низ раце, и, еве нѐ повторно на почетната сцена од историјата, живуркаме во длабоката сенка на лажната сигурност. Четврт век самодоволна егзалтација дека сме колевка на цивилизацијата, а тимот што упорно губи, ја заглавува вратата, и не се менува! Рекламата за стиропорот ја заменува метафизиката на Курбиново, кое пропаѓа! И, никому ништо!

Имајќи го предвид реченово, без сомнеж се покажува дека, не економскиот, не еколошкиот, не некој друг, туку токму гносеолошкиот проблем, проблемот на одзатнување на затнатите органи за познание, претставува првичен, централен проблем на нашето општество. Не оти другите, гореспомнати проблеми се небитни, но се чини, нивното решение ќе биде последица на познанието, како што е природно во домот да се влезе низ вратата, а не низ ѕидот. Мнозина мислечки луѓе констатираат дека критичката гносеологија е најпрефинетиот плод на културата на едно зрело општество. Врз основа на овој став, не мал број личности од моето опкружување, недвосмислено јасно ја предочуваат нивната убеденост дека главна одлика на големото мноштво од нашето граѓанство претставува – нагонската неодлучност да дејствуваат во областа на познанието! Не се фаќаат за рачката за да ја отворат вратата! Чекаат, за нив, тоа да го направи водач со месијански амбиции. Некаде прочитав дека во Јапонија е отворена првата институција за третирање на зависност од интернет, додека, пак, во Израел, првата институција за третирање на зависност од месијански амбиции.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: The Doors!”

Епископ стобиски Давид: Страв од субверзијата на инаквиот!

%d1%81%d0%bf-13-10-2016

Доколку ги согледува, од објективен аспект, околностите во кои е западнато нашето општество, трезвеномислечкиот човек со леснотија може да констатира дека станува збор за еден особен вид на негова сталинизација! Неопходно е да определиме, што точно, во случајов, подразбира поимот сталинизација. Имено, во времето на другарот Џугашвили, стрелани се, или, лишени од слобода, околу шестотини илјади луѓе од партијата, поради обвинение дека се шпиони, провокатори, предавници. Тоа што важело за тогашната партија, се добива впечаток како денес, во преносна смисла, да важи за нашиот народ. Зар ќе одрече некој дека живееме во поделено општество! Речиси половина од жителите, денес произволно биваат прогласувани за државни непријатели, предавници, провокатори, и доколку таа теза се земе како точна, тогаш доаѓаме до непобитниот факт дека републикава воопшто не е стабилна, како што сакаат да ја претстават владините средства за информирање. Замислете, за каква стабилност и сигурност би можело да стане збор, доколку секој втор човек, т.е. оној што е до вас, веќе е станат ваш и непријател на републиката!

Ако нештата продолжат со оваа прогресија, тогаш за очекување е и нам да ни се случи онаа впечатлива повест од епохата на Сталин, со еден припадник на неговата партија, кој бил дел од келија што броела 20 членови. Тој сталиновец ги поткажал како „шпиони“ сите свои 19 другари. Некои биле исклучени од партијата, а некои стрелани! Но, тоа не било сѐ! Еден ден, овој совесен сталиновец се поткажал и себе си, и барал да биде уапсен, само зашто познавал непријатели на партијата! Воопшто не сме далеку од оваа сцена. Еве илустрација! Ако бегло фрлам поглед на политичката позадина на претставничката на политбирото за религија во татковинава, и на нејзините, во сталинистички манир, карикатурални настапи, кога говори на религиски теми, за кои, од Марс се гледа, како да не е кадарна да зборува, тогаш на пр., ми се чини, без тешкотија би можел да појмам дека е сосема возможно и Валентина Божиновска да се поткаже себе си, да побара исклучување. Е, со тој чин, дејствително би придонела за стабилноста на земјава!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Страв од субверзијата на инаквиот!”

Епископ стобиски Давид: Владата да се оддели од државата!

%d1%81%d0%bf-05-10-16

Философот Антистен ги советуваше своите сограѓани да излезат и да гласаат. Истовремено, ги уверуваше дека конечниот исход од нивното гласање треба да биде победата, која ќе се состои во прогласување на магаренцата за коњи. Кога му рекоа дека тоа е вон секоја логика, философот забележа: па, зар и народен водач не се станува од потпросечен студент, единствено со вашиот глас!

Во 1991 год., излегов на историскиот референдум и учествував во создавањето на нашава современа држава. Следствено, бивајќи малку постар од неа, следам како расте и гледајќи, согласно на стиховите на Бјенковски, точката до којашто стигнав, стана гледна точка. Имено, очигледно е дека кога граѓаните на напредните демократии им пристапуваат на гласачките кутии, тоа го прават со цел да изберат умни луѓе, односно влада, која ќе го обезбеди функционирањето на државата, на професионалниот државен апарат, за период од конкретен број години. Значи, државата веќе постои, а владата, просто, само ја насочува кон целите, коишто граѓанинот ѝ ги определил, ѝ ги наредил, со својот глас. Во делумно слободните земји, т.е. кај нас, се добива впечаток, дека, од самиот почеток, не гласаме за влада, која ќе ја гарантира ефикасноста на државата, туку за водач-спасител, на кого му претстои допрва да воспостави држава и со кого ќе започне текот на историјата. Таквата појава се заканува да стане фабричка мана во совеста на нашата заедница!

Истражувајќи го процесот на социјализација, Чарлс Кули, познат по теоријата „гледајќи се себе во огледало“ (looking-glass self), покрај семејството, проучува и други групи во општеството, групите за игра, работа, пријателство. Сите, кои учествувале во овие групи, имале свест дека претставуваат една заедница. На тој начин овие различни групи, придонесуваат во развојот на „совеста за нас“. Обликувањето на човековата личност, согласно на теоријата на Кули, личи на една игра, која во основа ја има „иконата на егото“. Тоа значи дека човекот, при процесот на социјализација, се гледа себе си со очите на другите, на оние што го опкружуваат. Така, реакциите од другите на неговото однесување, ја одразуваат „иконата на (неговото) его“.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Владата да се оддели од државата!”