Епископ стобиски Давид: Името!

После неколку месеци од доаѓањето на новата власт, приличи да се предочи една, сѐ уште демнечка закана за развојот на нашиот општествен живот! За што конкретно станува збор? Одговорот на ова прашање, претходно, изискува кус осврт на проблемот на вечноста.

Гледајќи ги промените, кои дејствително се одвиваат во природата, пред сѐ соочувајќи се со смртта, древните философи, кои ја сметаа материјата за вечна, го поставија логичното прашање: дали постои нешто вистинито, т.е., секогаш исто и неминливо во природата на нештата? Накусо речено, кај некои од нив, од посочената дилема произлезе учењето за идеите, како неминливи вистини за битијата. Имено, цветот ќе изгние и ќе исчезне, но идејата за цветот е вечна. Од друга страна, според внатрешната философија на христијанската мисла, вечноста не е апстрактна суштина, туку конкретна личност, која е ослободена од секоја нужност, принуда, и од било каква условеност и ограниченост! Се разбира, постојат и други согледби, кои можат да се надоврзуваат на досега реченото.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Името!”

Хрисостомос Стамулис: Светителите и поетите, веројатно…

 

Постои еден заборавен збор. Изненадување. Збор, којшто во еден број случаи се поврзува со роденденски забави, во друг, пак, со големиот и нов континент, како што ни го оприсутнуваат сега, и, со години, малите и големите екрани. Така, неговото значење се поистоветува со јубилејното и вонредното, фолклорното, наше или не, сеедно; та, од таму и се бори да го исцрпи своето значење. Но, што е битно? Значи, што човекот смета дека денес е битно? Што ќе речете на тоа да помислиме на некои малечки нешта, секојдневни, некои од оние, коишто ги нарекуваме вообичаени. Можеби некаде ќе нѐ одведат.

Continue reading “Хрисостомос Стамулис: Светителите и поетите, веројатно…”

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!

(превод на омилијата изговорена на 23 Јуни 2016 г., на свештеничкото собрание во „Павловиот Културен Центар“, во Верија, Р. Грција, по повод прославата во Веријската Митрополија на 1100 години од упокоението на свети Климент Охридски)

Високопреосвештен Митрополите на Верија, Науса и Кампанија г. Пантелејмон, чесни отци,

во редовите што следуваат, преку еден аргументиран и непристрасен пристап, ќе се осврнеме на контекстот во којшто, на сцената на историјата, се појавува една исклучително блескава личност, а таква личност бездруго е светиот Климент Охридски! Потоа, накратко, тогашните историски околности ќе ги споредиме со сегашноста, со единствена цел: од изложеното во ова обраќање, секој мислечки човек, без принуда, да има можност самиот да донесе заклучок, што светиот Климент е, а што не е, од она, коешто различните научни и помалку научни пристапи ни го претставуваат во однос на неговата личност и дејност.

Continue reading “Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Климент Охридски – Светител на Вселената, на Ромејството!”

Flickr: Д.Н. камера

Како што е возможно сликарот да игра со боите, или, писателот со зборовите, така, извесно е дека оној што фотографира, може да се игра со светлината, и играјќи, истата да ја запишува!

Истовремено, познато е дека записот на светлината станува уште повозбудлив настан доколку нештата, кои се предмет на фотографирање, биваат погледнати од инаков агол, доколку композицијата на светлописот понуди една поинаква, нова согледба, ново искуство!

Continue reading “Flickr: Д.Н. камера”

Епископ стобиски Давид: Проникнување на времето со вонвременото!

(обраќање на 10-годишнината од хиротонијата во архиерејски чин)

Ваше Блаженство Архиепископе на најсветата Архиепископија охридска и Митрополија скопска г.г. Јован, Ваше Преосвештенство Епископе брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, чесни отци, преподобно монаштво, возљубени во Богочовекот Христос,

не ретко се збива убавиот обичај, луѓето да го прославуваат заокружувањето на одредени временски периоди, веројатно со цел да ја разбијат едноличноста на живеачката. Но, тогаш, кога на споменатите прослави, низ прсти им се излизгува допирот со вонвременото, токму тогаш, истите биваат голтнати од создаденото време, како што во античката, митско-теолошка мисла, Времето, т.е. Χρόνος, лакомо ги јадеше сите свои деца, станувајќи тиранин на нивното постоење. Сепак, согласно на античките, трагички поети, со своето одминување, времето ги вади на виделина сите одговори, без повеќе да има потреба некој да му поставува прашања. Следствено, се чини излишно е прашањето: зошто ја празнуваме оваа десетгодишнина од ракополагањето во епископски чин? Изминатото време, вам веќе ви го има дадено одговорот. Затоа, смирено молам да ми простите за сѐ што во изминатово време сум можел да направам, а не сум го направил!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Проникнување на времето со вонвременото!”

Кон познанието / Човекот поет

степwp

По повод 10-годишнината од архиерејската хиротонија на Епископот стобиски и Местобљустител струмички Давид, Струмичката Епископија на Православната Охридска Архиепископија ги објавува следните, нови наслови:

  • Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид

КОН ПОЗНАНИЕТО (белешки од догматиката)

и,

  • ЧОВЕКОТ ПОЕТ (збирка преводи; превод од грчки, српски и англиски јазик: Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид)

Епископ стобиски и Местобљустител струмички Давид: Краток вовед во книгата „Кон познанието“

На мнозина им е извесно, дека, веќе во првите векови на Христијанството, луѓето, дури и по пазарите, разговараа за разликите помеѓу теолошките термини, какви што се на пример: единосуштен (ομοούσιος) и сличносуштен (ομοιούσιος). Времето, кога за такви суштински теми се разговарало и по плоштадите, се чини дека е поминато, та не мал број од современите верувашти личности, се имаат оддалечено и од основните поими на догматската теологија на Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква.

Continue reading “Кон познанието / Човекот поет”

Зоран Бојаровски: Кон книгата „Секој крај, нов почеток“!

скнпвп

За книгата колумни на Давид (Нинов), епископ Стобиски од Православната Охридска Архиепископија (ПОА), пишувам на денот кога во нашиот град се одржува(ше) маратонот. Ме радуваше таа типична раздвиженост и шаренило за тој ден во Скопје. Илјадници луѓе ја истрчаа својата трка, својата делница на Скопскиот маратон. Многумина од нив се подготвувале, вежбале, за да ги прилагодат своите физички способности според барањето на маратонот – да се стигне на целта.

Continue reading “Зоран Бојаровски: Кон книгата „Секој крај, нов почеток“!”

Епископ стобиски Давид: Улица!

Шеталиштето во Белиот град беше речиси исполнето со вообичаени, секојдневни движења. Мноштвото луѓе, внимателно и со нескриена восхит, преку ширум отворените очи, гледаше во забавувачите, начулувајќи ги ушите, ги слушаше уличните музичари, или, пак, се ладеше со овошен сладолед на запурната горештина, настаната после летниот дожд, проследен со грмежи. Востановената култура, не ретко, на човека му дава сигурност и галеж на чувството. Но, таквата култура не е сѐ, зар не! Ете, низ мноштвото, двајца черноризци чекореа, полека градејќи го разговорот со внимателно избрани зборови и ништо не навестуваше дека одненадеж ќе им искрсне сосема нова, но веќе постоечка стварност, која повеќето минувачи, вјасајќи, не стигнуваа да ја согледаат. Од метежот, овие двајца скршнаа во една исцело невообичаена улица.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Улица!”

Епископ стобиски Давид: Времетворци!

СП 27 Април 2017

Еден од моите омилени поети, Збигњев Бјењковски, ќе ги испее следниве едноставни, но полнозначни стихови: „Точката до која стигнав, е точка на гледање. Гледам и опишувам“. Кој е нашиот аспект и како, секој од нас би ја опишал изложбата на нашето опкружување? Впечатлив е портретот на времето во кое живееме. Свенат лик, насликан со разните нијанси на неписменоста! Јавноста ја виде баш таа слика, после завршниот потег со четката на Светската банка, со кој недвосмислено се предочи дека: две третини од младите луѓе во нашата земја се функционално неписмени. За да се постигне кичерај, овој портрет е премачкан со неквалитетниот лак на депресијата, која во последниве пет години се зголемила за цели 37 проценти. Мнозина се избезумени пред фактот дека некој, тука, им го апсолутизира времето, како, на тој некој да не му е јасно дека времињата се распаѓаат, кога ќе секне изворот на вдахновението. Безначајните времиња се осудени на пропаст. Се разбира, не станува збор за порекнување на времето, туку за критички однос кон него. Се чини, точни се ставовите дека времето е само амбалажа, која понекогаш притребува, но органски не ѝ припаѓа на суштината на човековото постоење. Јавачите на времето ги истурија, бојата на неписменоста и лакот на депресијата, по дневните соби, ходниците и улиците, токму како цртаниот лик Густав, кој во свое време, капка по капка, во црно го обои светот. Затоа, сега е најбитно да се излезе од ќорсокакот на времето. Кога времето тоне, човекот не треба да се грижи, затоа што побитна е обновата. Таму кадешто се збива крајот, треба да се пронајде новиот почеток.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Времетворци!”

Епископ стобиски Давид: Кошмарите да завршат веднаш!

сп

На личносно рамниште, во нашето опкружување, и тоа како, возможно е да се сретнат мноштво луѓе, кои имаат впечатливи и достојни за восхит критериуми, според кои го вреднуваат постоењето. И, иако мнозина од нив, не ретко, истите јавно ги соопштуваат, сепак, кога станува збор за општо прифаќање на веќе потврденото познание, тогаш, одненадеж и необјасниво се појавува, речиси непремостлива преграда.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Кошмарите да завршат веднаш!”

Епископ стобиски Давид: Будењето е нашето воскресение!

13 Апр 2017

Да бидам искрен, и јас ја делам убеденоста дека мнозина луѓе денес од религијата очекуваат или во неа бараат само идеологија. Ништо повеќе! И за мене тоа претставува идолопоклонство. И мене, посочениот пристап прилично ми ја отежнува комуникацијата, односно дружбата со таквите луѓе, кои под плаштот на религијата им робуваат на принципите на некаква идеологија. Некаде прочитав дека Ф. Бјукер, на времето, за „Њујорк Тајмс“, напишал: „Принципите се тоа што луѓето го имаат на местото на Бога. Принцип е уште поздодевен збор од зборот религија.“ Следствено, имајќи ги предвид токму фанатизмот, недостатокот на толеранција и робувањето на религијата кај мнозина, еден современ теолог ќе рече дека одамна требаше да разбереме дека во овој свет постои религија без Бога. И, верно е, секој принцип паѓа пред скапоценото искуство во поединечниот живот на секоја неповторлива личност човекова.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Будењето е нашето воскресение!”

Епископ стобиски Давид (Нинов): Политички суд врз метаисторијата!

(Завршен збор, изговорен на 14 Март 2017 г., во Основниот суд Скопје I, во процесот „перење пари“, при повторното судење, после укинувањето на првата осудителна пресуда од страна на Врховниот суд)

суд

Почитуван суде,

не знам дали е и Ваше, но мое лично уверување е дека законите, според коишто се раководи еден суд, не се, или не би требало да бидат заробени во тесни и неплодни рамки, туку тие го содржат духот на плодноста, ако сакате ќе го именуваме – дух на човекољубието, кој чини правото да биде креативна наука, која во едно општество сведочи за широчината и длабочината на човековото битие, за неговото остварување како личност во таквата творечка атмосфера, во таквиот изградувачки општествен амбиент.

Continue reading “Епископ стобиски Давид (Нинов): Политички суд врз метаисторијата!”

Епископ стобиски Давид: Видео игри!

06.04.2017

Не постои простор за споредба помеѓу, од една страна, севкупното спроведување на дело на постапката за правење вино, и, од друга страна, набљудувањето на процесот, од селекција на грозјето, до флаширање на виното, и негов опис. Да се прави вино, тоа значи постепено и префинето да се напредува во бременоста на стекнатите знаења, додека да се роди, а потоа да се возобновува и препораѓа питието, во кое, како што велат, се наоѓа вистината. Следствено, и културата на едно општество, подобно на зреењето на виното, може да претставува природен, а не вештачки, растеж. Култура е тоа што го произведува севкупната заедница, бидејќи животот не е составен само од интелектуалците на едно општество. Посакуваните цели најчесто се: човештина, пријателство, мир, саможртвена љубов. Но, како што виното може да се скисели, сведоци сме, дека и на културата можат да ѝ се случат тешки падови. Здравото расудување ѝ претходи на секоја развиена култура, а неговото отсуство води кон сериозни лични и колективни трауми.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Видео игри!”

Епископ стобиски Давид: Колумна од мртвиот дом!

 

СП 30 март 2017

Во домот, кој носеше име дека е жив, а всушност беше мртов дом, тие, веќе стигматизирани, влегоа со одлучна подготвеност да се видат со смртта! Иако судот, што внатре се спроведуваше врз нив, беше смртно здодевен процес, бидејќи во тој дом сѐ беше смртно, сепак, погледот врз преправањата на смртта, им овозможи вонреден опит, едно од оние искуства, кои го прават животот скапоцен.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Колумна од мртвиот дом!”

Епископ стобиски Давид: Пападиамантис!

СП 23. 03. 2017

Не ретко, во писмена и уснена форма, до нас стигнуваат ставовите од мноштвото релевантни чинители на европската јавност, со кои ги охрабруваат политичарите во земјава да креираат комплетно нов тон, а во тој дух и дијалог за конечно воспоставување добрососедски односи. Всушност, добриот однос кон соседите веќе претставува и еден од неопходните услови за интегрирање на нашава измалтретирана и заробена демократија во заедницата на напредните, цивилизирани општества. Следствено, секоја иницијатива на државните службеници со која ќе отстапат од досегашното мизерно однесување кон соседите, заслужува поддршка.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Пападиамантис!”