Андриќград

Во нашите краишта, коишто беа под Турците, особено оние најзаостанатите, трагите од робувањето се гледаат, некогаш помалку, некогаш повеќе; а, има моменти кога пред нас искрснуваат сите одеднаш, со сета своја тежина.

Тогаш, гледаме дека тука е сочуван животот, но по цена која е поскапа од вредноста на самиот живот, бидејќи силата за одбрана и одржување се позајмувала од идните генерации, кои се раѓале задолжени и оптоварени.

Во таа борба преживеал голиот нагон за одбрана на животот, додека самиот живот изгубил толку, што не му останало многу повеќе од самото име.

Тоа што стои и трае, оштетено е и искривено, а тоа што се раѓа и постанува, во зачеток е затруено и очајно. Мислите и зборовите на сите луѓе остануваат недовршени, бидејќи во коренот се засечени.

Иво Андрић, Знакови поред пута, Сарајево, 1981.

(фотографии: прошетка низ Андриќград и во посета на Институтот „Иво Андриќ“)