Николај Бердјаев: Размисли за демократијата

Идеологијата, којашто признава врховност и апсолутизам на народната волја, се јавува кога народната волја повеќе не постои.

Карактерот на демократијата е формален: таа самата не ја познава својата содржина и во границите, на од неа утврдуваниот принцип, нема никаква содржина. Народната власт е беспредметна. Демократијата е краен релативизам, порекнување на апсолутното.

Демократијата не очајува заради губењето на вистината. Таа верува дека пројавата на волјата на мнозинството, механичкиот број гласови, секогаш мора да води до добри резултати. Таа сака политички да го уреди човечкото општество така што вистината – да ја нема; тоа е темелната претпоставка на чистата демократија. Демократијата е психологизам, спротивен на секој онтологизам.

Демократијата не ја познава вистината, та поради тоа препушта мнозинството гласови да реши што е вистина. Признавање на власта на мнозинството, поклонување на сеопштото право на глас, можно е при неверување во вистината и непознание на вистината. Оној што верува во вистината не се предава на растргнување на квантитативното мнозинство.

Continue reading “Николај Бердјаев: Размисли за демократијата”