Архимандрит Георгиј Григоријатски: Неуспехот на мнозина луѓе да достигнат обожение

Иако го примивме призивот за таа голема цел, да се соединиме со Бога, да станеме богови по благодат, и да се радуваме на големиот благослов за којшто нашиот Творец и Создател нé создаде, ние често живееме како оваа најголема и највозвишена цел да не постои. Оттука, нашиот живот е полн со неуспеси.

Светиот Бог нас нé создаде за обожение. Затоа, ако не успееме да се обожиме, сиот наш живот е неуспех.

Дозволете да спомнеме неколку причини за ова:

 а) Предаденоста на земни грижи

Можеме да правиме многу убави работи, да студираме, да имаме професија, семејство, да се богатиме, да правиме милосрдие. Ако се однесуваме и го восприемаме светот евхаристиски, како дар Божји, тогаш сé нé соединува со Него, и станува пат за соединување со Него. Сепак, ако не се соединиме со Бога, тогаш имаме – неуспех. Сé е залудно.

Луѓето обично не успеваат бидејќи се заблудени од вторичните цели во нивниот живот. Тие не го поставуваат обожението како прва и најважна цел. Со сето срце се даваат себеси на вторичните цели и забораваат дека “само едно е потребно” (Лука 10. 42).

Особено во денешно време луѓето секогаш се окупирани и постојано се во движење – можеби тоа е демонска шема за да ги излаже избраните – и како резултат на тоа тие го занемаруваат своето спасение. На пример, денес мораме да учиме, да читаме; оттука – немаме време за молитва, немаме време за учество во црковните служби, немаме време за исповед и Света Причест! Утре ќе треба да присуствуваме на средби и конгреси, ќе треба да исполниме социјални и лични одговорности; како тогаш да најдеме време за Бога? Следниот ден ќе треба да присуствуваме на свадба, и на други семејни задолженија; оттука, невозможно е да се зафатиме со духовни работи. Ние постојано му повторуваме на Бога: “не можам да дојдам… Те молам извини ме” (Лука 14. 19, 20). И така, сé што е убаво и законито ја губи својата вредност. Гореспомнатото ќе има вистинска, суштинска вредност кога ќе биде извршено со Божјата благодат. Со други зборови кога се извршува во слава на Бога. Делата имаат вистинска и суштинска вредност кога не престануваме да го посакуваме и да се стремиме кон она што е зад учењето, професијата, зад семејството и зад сите други добри и свети одговорности и активности. Сите тие имаат вистинска, суштинска вредност кога не престануваме да копнееме за обожението. Тоа се случува тогаш кога сите тие го наоѓаат своето вистинско значење и својата вечна перспектива, та и ние од нив да добиваме полза.

Continue reading “Архимандрит Георгиј Григоријатски: Неуспехот на мнозина луѓе да достигнат обожение”