Свети Николај Охридски и Жички: За Оптимизмот

(извадоци од Беседата за оптимизмот на светиот Николај Охридски и Жички, посветена на оние, коишто гледаат во сонцето, а не можат да го видат)

hieromonk

Постои еден инвалид оптимист, когошто јас, со свои очи, го имам видено. Тој е еден војник од минатата војна. Непријателски куршум му поминал низ телото, покрај ‘рбетниот столб. Инвалидот повеќе не чувствува дека има нозе. Ставете му жар или мраз на нозете, сеедно, тој нема да почувствува ни врело, ни студено.

Ме беше повикал да го посетам. Почувствував тага помешана со страв, кога заѕвонив на неговата врата. Тој ми пишуваше за неговата неволја, и јас имав претстава за еден меланхоличен безволник. Ме пречека неговата мајка; на лицето насмев. Што ли ќе значи таа насмевка? Влеговме во полутемната соба. На еден голем стол, покрај прозорецот, седеше мојот познаник, засаден, навален. Свенатото жолто лице проблеснуваше со радост. Ми се чинеше дека гледам светол венец околу тоа килибарно лице.

– Јас седам тука од утро до мрак, почна инвалидот, и го набљудувам животот преку прозорецот. Од утро до мрак, а понекогаш од утро до утро. Мајка ми, ми ја намести оваа полутемна соба, бидејќи тогаш, животот што го набљудувам на улицата, ми се чини појасен и посветол. Вие знаете дека, кога човекот го набљудува небото од дното на длабокиот бунар, тогаш ги гледа ѕвездите; блескавите, сјајни ѕвезди, коишто горат и кружат, без престан пламтат и кружат, една со друга, една за друга, една околу другата. Додека и самиот учествував во вртлогот на животот, јас не знаев дека животот е толку убав и толку сладок. Откако ги изгубив нозете, добив очи. Да, јас го гледам овој живот од тогаш кога седнав на овој стол. Животот е толку убав, толку хармоничен!

Continue reading “Свети Николај Охридски и Жички: За Оптимизмот”