Кавафис: Добро и Лошо Време

kavafis

Не ми пречи ако распростре

надвор зимата магли, облаци и студ.

Во мене бива пролет, радост вистинска.

Насмевката е зрак, позлатен сиот,

и како љубовта друга градина нема;

топлината на песната сиот снег го топи.

 

Continue reading “Кавафис: Добро и Лошо Време”

Кавафис: Термопилите

Чест на оние кои со животот

им омиле да ги чуваат Термопилите.

Никогаш од таа должност не одделувајќи се,

праведни и еднакви во сите дела нивни,

но, дури со тага и благоутробие;

храбри кога се богати; и кога

се сиромашни, пак не помалку храбри,

повторно крепејќи се колку што можат;

секогаш вистината говорејќи ја,

згора, и без омраза за лажливците.

Continue reading “Кавафис: Термопилите”

Кавафис: Времето за Нерон

Не се обеспокои Нерон кога го чу

на Делфиското пророчиште претскажаното:

„од седумдесет и третата година да се плаши“.

Му претстоеше уште време за наслади.

Триесет години има. Мошне доволно

е времето што Бог му го дава

да се погрижи за опасностите идни.

 

Continue reading “Кавафис: Времето за Нерон”

Кавафис: Бог го напушта Антониј

Кога одеднаш, в полноќен час, се чуе

трупа невидлива, како минува

со преубава музика, со звуци –

среќата твоја која веќе отстапува, делата твои

кои не успеаа, плановите на твојот живот

кои се покажаа заблуди, напразно немој да ги скрбиш.

Како одамна подготвен, како смел,

збогувај се со Александрија, која заминува.

Пред сѐ, не се залажувај, не вели дека било

еден сон, дека ти е измамен слухот твој;

такви празни надежи не примај.

Како одамна подготвен, како смел,

како на оној што му личи удостојувањето со еден таков град,

приближи се цврсто до прозорецот,

и чуј ги со трогнатост,

а не со молбите и поплаките на страшливците,

како последна наслада на звуците

прекрасните инструменти на мистичната трупа,

и збогувај се со Александрија, којашто ја губиш.

– – –

превод од грчки јазик: Епископ стобиски Давид

од: Κ. Π. Καβάφης, Τα Ποιήματα (1897-1933), Θεσσαλονίκη, 2008.

Кавафис: Чекајќи ги варварите

konst-kavafis

Соништата од детството и радоста од игрите одненадеж биваат заменети со секојдневната груба стварност! Притиснат од грижите за опстојување и нурнат во несигурноста за иднината, и згора на сѐ во една нагласена осаменост, човекот заборава зошто живее и се соголува од вродениот поетски јазик, кој блика, кој извира во него, изразувајќи ја така неговата личност. Поезијата бива прогонета од животот! Мноштвото луѓе се задушуваат во неплодниот јазик на ежедневните: политика и вести! Варварите ли се виновни? Да видиме што вели Кавафис!

– – –

ЧЕКАЈЌИ ГИ ВАРВАРИТЕ

– Што чекаме на плоштадов собрани?

Чекаме варварите да стигнат денес.

 

– Зошто внатре во Собранието едно такво бездејствие?

Зошто пратениците седат, а не законодаваат?

 

Бидејќи варварите ќе стигнат денес.

Какви закони веќе да донесат пратениците!

Варварите штом дојдат, тие ќе законодаваат.

 

– Зошто нашиот автократор толку рано стана,

та седи на најголемата порта во градот,

на тронот, службен, круната носејќи ја?

 

Бидејќи варварите ќе стасаат денес,

и автократорот чека да го прими

нивниот водач. Навистина, подготви

да му предаде еден пергамент. Таму

му испиша многу титули и имиња.

 

– Зошто двајцата наши конзули и преторите излегоа

денес со црвените, со исткаените тоги!

Зошто белегзии носеа со толку аметисти,

и прстени со толку блескави, сјајни смарагди!

Зошто ги зедоа денес бастуните многуцени,

со сребра и злата посебно изгравирани?

 

Бидејќи варварите ќе стасаат денес,

а таквите нешта ги заслепуваат варварите.

 

– Зошто и достојните говорници не доаѓаат како секогаш

да ги кажат нивните говори, да го речат своето?

 

Бидејќи варварите ќе стигнат денес,

а тие се досадуваат од говори и творештво.

 

– Зошто одеднаш би овој немир

и збрка? (Лицата колку ли сериозни биднаа)!

Зошто се празнат брзо патиштата и плоштадите

и сите се враќаат в куќи мошне замислени?

 

Оти падна ноќ, а варварите не дојдоа.

И некои пристигнаа од границите,

и рекоа дека варвари веќе не постојат.

 

И сега што ќе бидеме без варвари?

Тие луѓе беа за нас некој вид решение.

 

превод од грчки јазик: Епископ стобиски Давид

од: Κ. Π. Καβάφης, Τα Ποιήματα (1897-1933), Θεσσαλονίκη, 2008.

Кавафис: Стихови

SИДОВИ

Без претпазливост, без жал, без срам

огромни и високи околу мене изградија ѕидови.

 

И седам и се обезнадежувам сега тука.

Друго не мислам: умот ми го јаде оваа судба,

 

оти многу нешта надвор да правам имав.

А кога ги изградија ѕидовите, како да не забележам!

 

Но, никогаш не чув ниту шум од градителите или глас.

Неосетно ме заклучија од светот надвор.

 

КОЛКУ ШТО МОЖЕШ

И доколку не можеш да го направиш животот свој како што сакаш,

тогаш обиди се барем

колку што можеш: не го понижувај

со многу дружба со светот,

со мноштво излегувања и разговори.

 

Не го понижувај носејќи го

на чести обиколки и изложувања

во односите и средбите

на секојдневното безумие,

за да не постане како еден туѓ товар.

 

превод од грчки јазик: Епископ стобиски Давид

од: Κ. Π. Καβάφης, Τα Ποιήματα (1897-1933), Θεσσαλονίκη, 2008.

Кавафис: Итака

итака

Кога ќе излезеш на патувањето за Итака,

да се молиш долг да е патот,

полн доживувања, полн сознанија.

Од Лестригонците и Киклопите,

од разлутениот Посејдон не се плаши,

такви на патот твој никогаш не ќе најдеш,

ако мислата твоја остане возвишена; ако до особена

трогнатост, духот и телото твое, се допираат.

Лестригонците и Киклопите,

дивиот Посејдон, нема да ги сретнеш,

доколку не ги влечеш во душата своја,

доколку душата твоја не ги поставува пред тебе.

 

Continue reading “Кавафис: Итака”

150 години Кавафис

кavafisОваа година се навршуваат 150 години од раѓањето на големиот поет Константѝнос Кавафис.

Кавафис е роден 1863 г., во Александрија, Египет. Се упокоил 1933 г., во истиот град. За време на животот бил малку извесен поет. Неговата прва книга поезија излегува постхумно во 1935 година. Живеел во Ливерпул, Константинопол и Александрија. Поседувал англиско државјанство од коешто се откажал. Пишувал на англиски, француски и грчки јазик.

Во грчката поезија воведува нов стил различен од преовладувачкиот, како и нови теми, но не на романтичарски начин, кој е премногу патетичен, туку на еден особен кавафиевски начин според кој очите на поетот се вперени во еден посебен правец зад сцената, зад престолот… Со неговиот стил, подобро речено манир, засенил мнозина големи поети на ХХ век, истовремено пресудно влијаејќи на модерната европска поезија, особено на англосаксонската.

Continue reading “150 години Кавафис”