Милтијадис Д. Константину: Името Божјо

а. Текстот.

Во изворниот, безвокален еврејски текст на Стариот Завет, името Божјо се пренесува со четири консонанти (светите четири букви), се пренесува како יהוה (Јахве). Кога во подоцнежните периоди, од благочестиви причини, беше запазено  да се избегнува произнесувањето на Божјото име, Јудејците на местото на четирите свети букви го читаа зборот „Господ“ или едноставно „Името“. Од овие причини преводот на Седумдесетмината (Септуагинтата), дело на елинојазичните Јудејци на Александрија, во 3 век пред Христа, секогаш името Јахве го пренесува како:  „Господ“.

Значењето и происходот на името Јахве претставуваше предмет на изучување на мноштво истражувачи, та со време, во однос на тоа, се формулираа различни теории. Во Стариот Завет, или барем во некои негови преданија, откровението на името Божјо се поврзува со откровението на Синај. Мојсеј, повикан од Бога да ги ослободи Израилците од Египет, отвора дијалог со Него, и помеѓу останатото бара да се информира како се именува Оној Којшто го испраќа. Согласно со текстот: А Мојсеј Му рече на Бога: Еве, ќе појдам кај синовите Израилеви и ќе им речам: Бог на отците ваши ме испраќа кај вас. И, ако тие ме прашаат: како Му е името, што ќе им речам тогаш? Бог му одговори на Мојсеја, велејќи: Јас сум Оној Којшто вечно постои! Па, продолжи: Така ќе им кажеш на синовите Израилеви: Оној Којшто вечно постои, ме испрати кај вас. И пак му рече Бог на Мојсеја: Вака кажи им на синовите Израилеви: Господ Бог на отците ваши, Бог Авраамов, Бог Исааков и Бог Јаковов ме испрати кај вас. Ете, тоа е вечното име мое и така ќе ме спомнуваат сите родови (Исход 3. 13 – 15).

Continue reading “Милтијадис Д. Константину: Името Божјо”