Митрополит на Месогеа и Лавреотики Николај*: „Поинаква логика“!

m.Nikolaj

Потребно е да ги најдеме нашите излези, нашите премини, да ја откриеме „поинаквата логика“. И, тоа не е тешко! Самата неорганска природа, нејзините најпрефинети тајни, ги заштитува со метафизичката логика. Се брани, наспроти суровоста на нужноста и на сетилата, со механизми кои откриваат закони и начела спротивни на природната логика. Така, во микрокозмосот, детерминизмот станува неодреденост и несигурност (теоријата на Heisenberg); а, во макрокозмосот апсолутноста на семоќта на големите димензии се пројавува како релативност (теоријата на релативноста). Според обратната аналогија, логиката на Бога ја менува Неговата пројавна неодреденост во извесност, и релативноста на неговиот лик ја преобразува во апсолутност на неговата личност. Бог не е апстрактна идеа во којашто треба да веруваш, ниту олицетворение на доброто на кое треба да му се восхитуваш, ниту, пак, е далечно битие кое треба да го откриеш. Бог е личност, којашто секој од нас треба да ја сретне. Тој е „поинаков“ според образот, којшто им се пројавува на „поинаку-создадените“, во однос на логиката и природата.

Еден опис на средбата со еден човек со „поинаква“ логика, веројатно претставува најдобар пролог за средбата со Бога:

„Времето веќе минуваше и требаше да одиме кај отец Иродион,[1] еден Романец, којшто беше или јуродив[2], луд заради Христа, или не беше човек. За десет минути стигнавме до… неговото ѓубриште. Сонцето веќе беше зајдено. На едни рушевини полни со ѓубре сретнавме еден нов херој. Осумдесет и две години, исправен на местото предвидено за врата, но… без врата. Нозете му беа потпрени на едната страна, а со половината се потпираше на другата. Цели часови поминуваше така. Без мантија. Една волнена поткошула и едни парталави панталони го покриваа неговото осветено тело. Неговата колиба – полна со ѓубре. Подот не се гледаше. Еден слој од конзерви, семки, кеси, тапи, капачиња од шишиња, лушпи, сѐ што некој можеше да си замисли; слојот од триесетина и повеќе сантиметри дебелина, претставуваше негов скапоцен тепих во неговата таинствена палата и веројатно негова постела, доколку, се разбира, воопшто спиеше испружен. На ѕидовите отпечатоци од истурени кафиња и исцедоци од фрлени портокали, а наместо домашни животни, сите видови на инсекти, мушички, бубашваби и глувци.

Continue reading “Митрополит на Месогеа и Лавреотики Николај*: „Поинаква логика“!”