Старец Порфириј Кавсокаливит: Оној што сака да биде Христијанин, треба прво да стане поет

Душата на Христијанинот треба да е префинета, да е чувствителна, да е чувствена, да лета, постојано да лета, да живее во „соништата“. Да лета во бескрајот, помеѓу ѕвездите, во величијата Божји, во тишината.

Оној што сака да биде Христијанин, треба прво да стане поет. Тоа е тоа! Треба да страдаш. Да љубиш и да страдаш. Да страдаш за тоа што го љубиш. Љубовта се труди за љубената личност. Цела ноќ трча, бдее, ги изранува нозете, само за да се сретне со љубената личност. Прави жртви, не води никакви сметки ниту во однос на заканите, ниту за тешкотиите; а, сѐ во име на љубовта. Љубовта кон Христа е нешто сосема поинакво, бесконечно повозвишено.

Continue reading “Старец Порфириј Кавсокаливит: Оној што сака да биде Христијанин, треба прво да стане поет”

Старец Порфириј Кавсокаливит: Внатре, во нашите души, да имаме добрина и љубов

st.porfirijЧовекот има такви моќи, што може, доброто или лошото да го пренесува на неговото опкружување. Овие теми се многу чувствителни. Неопходно е големо внимание.

Сѐ треба да гледаме на добар начин. Ништо лошо да не мислиме за другите. И еден поглед, и една воздишка, влијаат на нашите блиски. И најмалата огорченост дејствува лошо. Да имаме, внатре во нашите души, добрина и љубов; и, нив да ги пренесуваме.

Да бидеме внимателни да немаме револт кон луѓето што ни наштетуваат; само да се молиме за нив, со љубов. Што и да направи нашиот ближен, никогаш да не мислиме лошо за него. Секогаш љубовно да се молиме. Секогаш да мислиме добро. Го гледате првомаченикот Стефан! Се молеше: „Господи не им го сметај ова за грев“ (Дела. 7. 60)! Истото треба да го правиме и ние.

Никогаш, во однос на другиот, не треба да мислиме дека Господ ќе му допушти  нешто лошо или дека ќе го казни за неговиот грев. Таквата помисла носи многу големо зло, без ние тоа да го разбереме…

Continue reading “Старец Порфириј Кавсокаливит: Внатре, во нашите души, да имаме добрина и љубов”

Старец Порфириј Кавсокаливит: Пет кратки поглавија за Црквата

Кога ќе го возљубиме Христа со сета душа своја, кога божествената љубов ќе се всели во нас, проблемите исчезнуваат, а ние се исполнуваме со духовна радост.

Старец Порфириј Кавсокаливит

Старецот Порфириј Кавсокаливит (1906 – 1991), е еден од најголемите старци на нашата современост. Негова одлика се топлата љубов Христова и смирението, без било какво негодување, дури и во моментите на неподнослива болка.

Низ неговата скромна монашка келија поминале најразлични луѓе, од свети подвижници до грешни крадци, православни Христијани и луѓе од други религии, непознати луѓе и славни личности, богати и сиромашни, образовани и необразовани, мирјани и свештеници од сите чинови. На сите, заради нивното спасение, им ја нудеше Христовата љубов.

Сведоштвата на некои од неговите најблиски луѓе говорат дека духот на Старецот Порфириј беше: „дух на безпоговорна покорност на канонската Црква. Тој, апсолутно ништо не правеше без нејзино одобрение. Од своето искуство во Духот Свети, знаеше дека Епископите се носители на божествената благодат, независно од нивните лични доблести. Сликовито истакнуваше дека благодатта им се спротивставува на гордите, но не и на скрушените грешници. Од тие причини, не беше согласен со потезите, коишто предизвикуваа расправии и судири во Црквата, ниту со вербалните напади против Епископите. Секогаш нагласуваше дека за решавање на црковните проблеми ќе се најде излез во Црквата и низ Црквата, со помош на молитвата, смиреноумието и покајанието. Велеше дека за нас е подобро да направиме грешка во Црквата, отколку правилно да постапуваме надвор од Неа. Во еден дух стоите, борејќи се еднодушно за евангелската вера (Фил. 1. 27).“

Во продолжение приложуваме неколку кратки искази на Старецот Порфириј за канонската Црква Христова.

1. Во Црквата напредуваме кон бесмртноста.

Црквата е нов живот во Христа. Во Црквата не постои смрт, не постои пекол. Евангелистот Јован вели: „кој ќе ги запази зборовите мои, нема да вкуси смрт довека“.[1] Христос ја укинува смртта. Оној што влегува во Црквата се спасува, станува вечен. Еден е животот, тој е бесконечен, без крај; оттука, смртта не постои. Кој ги следи заповедите Христови, никогаш не умира. Умира со телото, со страстите и се удостојува уште во овдешниот живот да живее во Рајот, во Црквата наша, а потоа и во вечноста. Со Христа, смртта станува мост што ќе го поминеме за миг, за да продолжиме да живееме во невечерната светлина.

Continue reading “Старец Порфириј Кавсокаливит: Пет кратки поглавија за Црквата”