Бранко Ставрев: Феноменот Славко Нинов како потврда дека вистинскиот актер мора да има лице

Мојот колега и пријател Славко Нинов беше главен лик во речиси сите мои претстави, остварени во Македонскиот народен театар.

Блесна како Лем Костадиновски во „Sидот, водата“, на Живко Чинго; одушеви како Ангеле во „Отепвачка“, на Ристо Крле; брилираше како Поетот во „Студенти“ и „Потоп“ на Бранко Пендовски; се вивна до актерскиот врв во „Големиот брилијантен валцер“, на Драго Јанчар; се потврдуваше низ „Играта на наредникот Мазгрејв“, од Џон Арден; „Животот на Галилеј“, од Бертолд Брехт; „Зајдисонце“, од Исак Бабељ; „Макавејските празници“, од Живко Чинго; „Мартолозот“, од Григор Прличев… набројувам само некои од нив.

Continue reading “Бранко Ставрев: Феноменот Славко Нинов како потврда дека вистинскиот актер мора да има лице”

Епископ стобиски Давид (Нинов): Љубовта ја победува смртта. Славко Нинов (1945 – 2019)

(обраќање на Епископот стобиски Давид (Нинов), на опелото на неговиот родител, актерот Славко Нинов[i], на 26 Јануари 2019 г., Скопје)

Возљубени од семејството, почитувани пријатели,

за Славко Нинов можам да зборувам многу, долго и единствено со радост; но, говорот или пишувањето за него ќе ги продолжам понатаму, низ иднината, а, денес, ќе го испратам со неколку едноставни, простосрдечни реченици.

Continue reading “Епископ стобиски Давид (Нинов): Љубовта ја победува смртта. Славко Нинов (1945 – 2019)”